Verraad me niet - Tessa de Loo

De titel Verraad me niet – je kunt er alle kanten mee uit. Is dit boekje een thriller? Nee. Voor de zekerheid staat er op de kaft vermeld  “een roman”. Klopt eigenlijk niet echt, want veel meer dan een zo breed mogelijk uitgevoerde novelle is het boekje heel eerlijk gezegd niet.  De 13jarige hoofdpersoon en het (schattige, jonge!) jongetje op de kaft kunnen doen vermoeden dat het hier gaat om een Young Adult verhaal.  Ook niet het geval. Dat te beweren zou haast een belediging zijn, aangezien de kans dat 13jarigen zich hierin herkennen niet erg groot is.

Ik moet bekennen dat ik geen ander werk van De Loo heb gelezen en niet precies wist wat te verwachten bij aanvang van dit boekje. Het onderwerp sprak mij aan, is veelbelovend genoeg. Een jongen die getuige is van een vreselijke daad gepleegd door zijn oudere broer en vervolgens door hem gedwongen wordt erover te zwijgen. Dat doen broers immers voor elkaar. Zijn ontluikende geweten doet hem verdwalen in zijn toch al door hormonen vertroebelde gevoelens.  Net als hij het echt allemaal niet meer weet komt er een oplossing dankzij de handige middelen van het internettijdperk.

Interessant, boeiend psychologisch thema zou je zeggen. Als je je tenminste niet voortdurend loopt te ergeren aan de ongeloofwaardige neerzetting va een 13jarige, intelligente leerling (die alleen níet weet wat een coma is?!), de vaak wat gekunsteld ‘literaire’ proza en de soms ronduit stuitende dialogen.  Voorbeeld, als de vader de moeder die net gehoord heeft dat hun zoon een moordenaar is probeert te troosten:  “En voor jou is het extra moeilijk. Jij hebt hem gebaard.” (p.169) Mijn haren gingen er recht van overeind staan.  

Wellicht behoor ik niet tot de groep beoogde lezers. Maar zoals gezegd, die doelgroep is hier helaas een beetje onduidelijk (gehouden).  Zelf verder ook maar niet teveel woorden aan vuil maken.

ØØOOO




















Auteur(s): Tessa de Loo
NUR: Literaire roman, novelle
ISBN: 9789029578721
Gebonden, € 18,95, 192 pagina's, 2011
Uitgever: Arbeiderspers

Ik en De Rovers - Siri Kolu

Een humoristisch kinderboek (10-12 jaar) dat leest als een roadmovie.  Boordevol gekkigheid neigend naar het absurdistische; ongeloofwaardigheden op een realistische manier beschreven. 

Roos van 10 jaar – de ‘ik’ uit de titel- wordt uit de auto gekidnapt door de knotsgekke familie De Rover. Omdat haar ouders haar niet echt terug lijken te willen hebben, besluit ze vrijwillig met de familie in hun bestelbus door het uitgestrekte Finland mee te reizen. Ze wordt opgeleid in de snelwegstruikroverij en talentvol als Roos blijkt te zijn pleegt ze algauw haar eerste ‘meestermisdaad’. Hiermee verwachten De Rovers de show te gaan stelen op het jaarlijkse Zomerfestival van de Finse struikrovers. Dat pakt alleen heel anders uit, met verstrekkende gevolgen voor hun toekomst.

Wat opvalt aan het boek is dat het geen stelling inneemt over (tégen!) struikroverij. Hoewel op zich de diefstallen meevallen (de buit blijft beperkt tot etenswaren en soms andere levensbenodigdheden, zoals kleding), zouden de spectaculaire overvallen ” in het echt” niet zonder hevige impact zijn. En hoewel Roos wel degelijk nadenkt over Goed en Fout, neemt ze de gevolgen en het immorele van de roofovervallen geen moment onder de loep. Weinig opvoedkunde of een belerend moraal  in dit boek dus.

Als er al een morele boodschap in het boek zit dan is het dat kinderen niet verwaarloosd moeten worden door hun ouders. Uit kleine opmerkingen van Roos –zonder veel ophef- kun je opmaken dat ze thuis lang niet zoveel aandacht en warmte krijgt als bij De Rovers. Een stil verwijt, mogelijk gedeeld door kinderen met ouders die zich druk bezighouden met zichzelf en in hun jeugd blijven hangen- geheel volgens de nostalgische tendens die momenteel zo duidelijk waar te nemen is. Misschien daarom ook dat de hardback cover zo lekker ‘oubollig’ aandoet, dan zijn ouders eerder geneigd het cadeau te geven.

Speculatie natuurlijk, maar hoe dan ook spreekt het boek een beetje over de hoofden van de jonge lezers heen. Wat ik nu natuurlijk ook doe. Terwijl ik kinderen eigenlijk vooral wil zeggen; léés het boek. Het is grappig, erg origineel, én heel leerzaam en handig. Tenminste… vooral als je wil weten hoe je bijvoorbeeld aan bakken vol snoep kunt komen. Of waar muizenkeutels handig voor zijn.

ØØØOO

Auteur(s): Siri Kolu
NUR: Fictie 10
ISBN: 9789025750558 
Gebonden, € 14,95, 240 pagina's, 2011
Uitgever: Gottmer Uitgevers Groep bv

Het verloren legioen - Ben Kane

Vertaling van het eerste deel van de driedelige Forgotten Legion Chronicles. Een historische roman die zich ongeveer 50 jaar voor Chr. afspeelt. In het Romeinse Rijk takelt in Rome de volksdemocratie af en ligt de macht bij drie charismatische mannen –waaronder Julius Caesar- die elkaar onderling beconcurreren.

In dit decorum volgen we vier personages die allen sterk onderdrukt worden en geen vrijheid meer kennen. De jonge bij een slavin geboren tweeling die van elkaar gescheiden wordt; Fabiola die wordt verkocht aan een bordeel en Romulus die wordt opgeleid tot gladiator om het publiek vermaken. De Galliër Brennus die alles verloren heeft in zijn geboorteland en nu in Rome een onversaagbaar gladiator is. De Etrusk en gevluchte slaaf Tarquinius die voorspellende gaven heeft.

Alle vier hebben ze dezelfde drijfveer om te overleven; wraak op hun overheersers. En daarnaast de liefde en vriendschap voor elkaar.  Hun lot brengt hen samen en geleid door Tarquinius’ wijsheid en inzichten volgen ze het pad dat voor ze door de goden lijkt te zijn uitgestippeld. Vechtend voor legers en bevelhebbers die niet de hunne zijn trekken ze tot diep in het Verre Oosten waar hun bestemming schijnt te zijn. Ondertussen houdt Fabiola zich kranig staande in Rome, handig gebruik makend van het politieke gekonkel en haar subtiel manipulerende, vrouwelijke macht.

Een rijk gevarieerde roman over dwang en vrije keuzes, over het afdwingen van respect en het verkrijgen van een eigen identiteit.  Mooi en treffend psychologisch onderbouwd (live and let die, survival of the fittest –  het valt niet mee om met jezelf in het reine te komen als je een tegenstander doodt in een gevecht waar je beiden niet voor hebt gekozen), maar met name de beeldende vechtscènes en beroemde Romeinse aanval- en verdedigingstechnieken maken het boek bijzonder meeslepend en aantrekkelijk. Enig minpunt zijn de Latijnse termen en benamingen waarmee rijkelijk wordt gestrooid, maar die niet worden toegelicht. Het mag de pret niet drukken, laat de volgende vertalingen maar gauw verschijnen.

ØØØØO

Auteur(s): Ben Kane
NUR: Literaire thriller
ISBN: 9789025369200 
Paperback, € 19,95, 472 pagina's, 2011
Uitgever: Athenaeum-Polak & Van Gennep

Het geheim van Carré - David Bronkhorst

Levensbeschrijving van Isaac Schuitenvoerder, de circusartiest die de veelbeproefde act van de figuur Domme August bedacht zou hebben en daarmee zijn carrière en de diverse circussen waarvoor hij optrad naar een hoger plan getrokken heeft.

Van oorsprong paardenartiest in een armzalig paardenspul realiseert Isaac zich dat hij meer in zijn mars heeft; méér applaus, meer erkenning en wat meer loon zijn z’n wensen. Met zijn originele act als Zeeuwse boer –later August- die als dronken toeschouwer de tribune afstommelt en de voorstelling verstoord weet hij die wensen te vervullen. Een van de meest gerenommeerde circussen, Carré, toen nog rondreizend, neemt hem in dienst.  Optredens in heel Europa, optredens voor diverse koningshuizen:  Isaac is een beroemdheid. Toch is het nooit genoeg. Concurrentie ligt altijd op de loer en de schromeloze navolging van zijn act maakt hem wrokkig. Vernieuwing najagen wordt zijn obsessie en zijn plaag. In zijn privéleven –voor zoverre je daarvan kunt spreken binnen een dergelijk artiestengezelschap-  loopt het onherroepelijk bergafwaarts, met alle gevolgen van dien.

Het dramagehalte in deze roman is hoog, of beter; zóu hoog kunnen zijn. Wat het verhaal namelijk mist is een bepaalde spanningsboog. De hoofdstukken springen van jaartal naar jaartal op chronologische volgorde, soms met grote tijdgaten ertussen. Per hoofdstuk wordt gerecapituleerd wat er in tussenliggende periode is geschied en hoe Isaac er op dat moment voor staat. Het zijn de momenten waarop hij zijn creatieve invallen krijgt en beslissende besluiten neemt, maar op de een of andere manier raakte ik als lezer niet erg betrokken bij zijn leven, bij zijn gevoelens, zijn motieven. Isaac pakt van begin af de dingen niet handig aan, voor mijn gevoel als getekend door een stigma van gedoemde mislukking. En dat elk hoofdstuk opnieuw: het verloop van zijn leven werkt weinig verrassend. Als Isaac dan ten slotte tot het inzicht komt tevreden te kunnen zijn met zijn ‘lage’, anonieme status is dat nog de grootste verrassing.

De titel is mij ook niet duidelijk. Hoe ik het ook bekijk, er ís helemaal geen sprake van een geheim. Misschien wordt er met een geheim niet gedoeld op een raadsel, maar verwijst het naar het ongrijpbare dat de charme van circus Carré vormt. Zoiets als het geheime ingrediënt van oma’s bijzonder lekkere appeltaart zeg maar. En dat extra ingrediënt van Carré is dan natuurlijk Domme August. Toch niet helemaal lekker, deze verklaring. Waarschijnlijker is het dat de klinkende naam Carré in de titel de aandacht moet trekken voor het boek.

Wat precies mijn probleem vormt bij Het geheim van Carré. Isaac Schuitenvoerder vond ik tijdens het lezen helemaal niet sympathiek en soms zelf ronduit afstotend. Wanneer zet iemand hem nou eens op zijn plaats, wordt hij tot zelfinzicht gedwongen vroeg ik me steeds meer af. Eigenlijk intrigeerde directeur Oscar Carré – met zijn zakelijk instinct, de liefde voor zijn sterke vrouw, het aftroeven van de moordende concurrentie en zijn geslaagde droom van een stenen circus, zijn bijzondere humaniteit- mij veel meer. Helaas blijft hij een vaag en mysterieus bijfiguur. Naar mijn mening een gemiste kans, want tegen de –hoogst boeiende en herkenbare- achtergrond van historisch Amsterdam had er veel meer uit deze geschiedenis gehaald kunnen worden. Auteur David Bronkhorst is echter een nakomeling van Isaac Schuitenvoerder, dus is logisch dat hij zijn verre voorvader opvoert in zijn debuutroman. Jámmer dat hij ervoor gekozen heeft zich (volledig) te concentreren op Domme August. Aardig boek, maar na lezing een beetje thuiskomen van een kouwe kermis.

ØØØOO




















Auteur(s): David Bronkhorst
NUR: Literaire roman, novelle
ISBN: 9789020412369
Paperback, € 19,95, 256 pagina's, 2011
Uitgever: Veen, L.J.

Thé Tjong-Khing: Van strip tot sprookje - Joukje Akveld en Annemarie Terhell

Hij staat er opvallend ‘bevroren’ bij, voor een illustrator die het liefst actie en beweging weergeeft. Overigens verder een mooie, aantrekkelijke omslag die ook vast geautoriseerd is door Thé Tjong-Khing zelf. De bij vele generaties beroemde illustrator heeft immers zelf meegewerkt aan de totstandkoming van deze biografie die zich vooral toespitst op zijn werk.

Het boek gaat over de ontwikkeling in zijn stijl en de gedachten erachter. Aan het woord komen hijzelf en de vele, verschillende auteurs voor wie hij illustreerde, en natuurlijk nog altijd voor illustreert. Het boek zit boordevol grote en kleine prachtige prenten en illustraties. Het lukt de auteurs wonderwel om de specifieke stijl van Thé in woorden te weergeven en dingen te tonen, te doen beséffen, die je als lezer c.q. kijker (ik als leek op het grafisch artistieke gebied in ieder geval) zelf zou missen.

Aangezien de herinneringen aan mijn jeugdboeken letterlijk gekleurd zijn door Thé is dit een heerlijk, nostalgisch boek. Het boek bevat vele leuke anekdotes en weetjes (zo is Thé ontdekt door Marten Toonder, en zal ik zijn naam ook niet meer verkeerd spellen) en ook een aantal foto’s uit Thé’s persoonlijke leven geven een fijne indruk van de bijzondere, extreem bescheiden man. Die blijft zelf nog altijd een beetje mysterieus- het boek gaat echt voornamelijk om zijn werk zelf.

 Een absolute aanrader voor de ouders en kinderen van de “Wiele wiele stap –Generatie”; nu opa’s en oma’s en zelf ouders, die hun eigen (klein)kinderen kennis laten maken met Thé via Vos&Haas en Waar is de taart.

ØØØØO

Auteur(s): Joukje Akveld Annemarie Terhell
Ondertitel: van strip tot sprookje
NUR: Biografieen literaire auteurs
ISBN: 9789025750046 
Gebonden, € 19,95, 160 pagina's, 2011
Uitgever: Gottmer Uitgevers Groep bv

Als flamingo's op het schoolplein staan - Wendy Wunder

Een werkelijk knalroze kaft en een ongewone titel, dat duidt op een bijzonder jeugdboek. In eerste instantie interpreteerde ik de flamingo’s als metafoor voor de populaire, opgedirkte meisjes die op elk schoolplein wel in groepjes te vinden zijn. Wee je gebeente als je daar niet bij hoort, of zelfs geofferd wordt om hun ‘populariteit’ nog wat te vergroten; ik verwachtte dat het boek over pesten zou gaan. Niet dus. Je kunt wel stellen dat het onderwerp nog een graadje heftiger is.

Cam, net haar 16e bereikt, zal binnenkort sterven. Al jaren vecht ze tegen kanker- nu is ze definitief door haar artsen opgegeven. Bizar genoeg kan ze nog volledig normaal functioneren, maar het is een kwestie van tijd voor het definitief afloopt. Verbitterd als ze na jaren van vruchteloze hoop geworden is, reageert ze dat deze uitkomst eigenlijk wel te verwachten was. Wonderen bestaan nu eenmaal niet.  

Haar moeder weigert echter pertinent zich bij Cam’s sterven neer te leggen. Healings, alternatieve geneeswijzen, kuuroorden en een keur aan kwakzalvers hebben niet mogen baten en nu rest haar maar één laatste redmiddel. Ze sleept Cam en haar 10jarige zusje naar het dorpje Promise. Promise staat namelijk bekend om zijn magische uitwerking.

En Promise heeft inderdaad een positieve invloed op Cam’s gezondheid. Goed genoeg dat ze die zomer diverse punten op haar to-do-list (die ze in een vlaag van meligheid haar ‘flamingolijst’ heeft genoemd) kan afstrepen. Zo goed zelfs dat haar bijtende cynisme afneemt en ze meer openstaat voor wat het leven haar wél biedt. Nieuwe vrienden, een baantje bij de dierenarts, een onhandige ontmaagding en een lief vriendje mag ze bijvoorbeeld nog allemaal meemaken. Plus nog een hele boel wonderbaarlijke gebeurtenissen –zoals de verdwaalde flamingo’s op het schoolplein-, al is Cam de laatste om dat woord in de mond te nemen.

Het einde van het boek is onvermijdelijk. Toch is dit geen verdrietig of dramatisch verhaal. Daarvoor zijn de toon van het verhaal te grappig, de setting te absurd en de houding van Cam te cynisch en droog. Op een bijzondere manier beschrijft het boek de laatste fase van Cam’s leven. Zonder ook maar een moment overdreven sentimenteel te worden leidt het verhaal ons door het proces van Cam’s aanvaarding en geeft haar ten slotte een waardig einde.

Het is een boek over hoop en wonderen. Zoals Cam op gegeven ogenblik beseft: hoop en verdriet kúnnen samengaan. Promise redt haar uiteindelijk niet. Maar het heeft haar korte leven wel completer gemaakt.

Voor 13 jaar en ouder.

ØØØØO

Auteur(s): Wendy Wunder
NUR: Fictie 13
ISBN: 9789025749149 
Paperback, € 15,95, 366 pagina's, 2011
Uitgever: Gottmer Uitgevers Groep bv

Hart van inkt - Cornelia Funke

Altijd al een oogje op dit boek (of eigenlijk deze trilogie, dit is het eerste deel) gehad. Nu dan eindelijk gelezen. Als ik geweten had dat het over boeken ging had ik dat zeker éérder gedaan! Dat Cornelia Funke goed kan schrijven wist ik al, maar dat haar fantasy –officieel voor kinderen- zó spannend, meeslepend en opvallend ríjk is heb ik dan nu gelukkig ook ontdekt.

Meisje Meggie en haar vader, boekbinder Mo, vluchten met oudtante en eveneens hartstochtelijk biobliofiel Elinor naar Italïe. Vuurvreter Stofvinger waarschuwt hen namelijk dat boosaard Capricorno hen op het spoor is: hij aast op een geheimzinnig boek genaamd Hart van inkt. Het blijkt dat Mo een geweldig maar ook gevaarlijk voorleestalent heeft. Als hij voorleest verschijnt er van alles uit het boek… maar verdwijnt ook het een en ander ín het boek! Meggie maakt kennis met een bonte stoet aan leuke en minder leuke figuren die allemaal hun eigen motieven hebben om het bewuste boek te bemachtigen.  Wat volgt zijn ontvoeringen, boekverbrandingen, mesgevechten... en dan moet Meggie ook nog nieuwe inzichten in zichzelf en in haar lang geleden verdwenen moeder zien te verwerken.

Een herkenbaar verhaal voor alle boekenliefhebbers, qua boekcitaten die elk nieuw hoofdstuk inleiden en qua liefde voor boeken in het algemeen.  Dit maakt dat het boek geschikt is voor alle leeftijden.  Wat mij betreft een must-have, dit boek. Want wie heeft er als fervent lezer niet ooit –of zelfs nóg!- stiekem de wens gehad zelf een avontuur ‘als in een boek’ te beleven?

ØØØØØ

Auteur(s): C. Funke
NUR: Fictie 13
ISBN: 9789045101828 
Gebonden, € 17,95, 560 pagina's, 2005
Uitgever: Querido Kinderboek

Een uur en achttien minuten - Peter Zantingh

Een uur en 18 minuten, zolang duurt de treinreis van Johan – de ik-figuur – van studentenstad Utrecht terug naar zijn oude dorp in West-Friesland.  Een van zijn maatjes, Joey, heeft onverwacht zelfmoord gepleegd. In de 5 dagen tot de begrafenis kijkt Johan terug op zijn hechte vriendenclubje, herinnert zich achteraf veelbetekenende gebeurtenissen en vertellen hij en zijn vrienden elkaar versleten anekdotes. Want dieper gaan hun conversaties niet, ze zijn er niet toe in staat, al worstelen ze ieder met wroeging en verdriet. Om met de woorden van Johan te spreken: ze hebben de muziek op de begrafenis nodig om te breken, als ze té lang heel blijven.

Dergelijke uitdrukkingen typeren de schrijfstijl van Zantingh. Hij schrijft ráák-  is sterk observerend en hanteert opvallend originele uitdrukkingen. Soms heeft het bijna iets poëtisch, zoals wanneer Joey op vakantie in Griekenland een gesprek over zijn toekomst vermijdt:  Hij tuurde over het water en het water deelde duizend knipoogjes uit. (p. 75) En op pagina 61 staat een korte passage met werkelijk het meest roerende, allerliefste moeder-kind moment dat ik ooit gelezen heb. Bijzonder treffend.

Het is bewonderenswaardig hoe debutant Zantingh de emoties van zijn hoofdpersoon Johan weet te verwoorden. Zijn gedachten, zijn gevoelens – zo gemeend en overtuigend dat je als lezer geneigd bent dit boek te beschouwen als de verwerking van een door Zantingh persoonlijk geleden verlies.  Dat is knap, maar tegelijkertijd –voor mij, al is het wellicht erg flauw- ook júist het zwakke punt van het verhaal. Tijdens het lezen van gevoelige, intieme passages was ik me er voortdurend van bewust dat het ‘slechts’ fictief is. En voelde ik me bijna bedrogen, voor de gek gehouden (wat overigens niet inhoudt dat ik echt iemand dood had gewenst, dit even voor de goede orde) Welbeschouwd benadrukt  dit punt van kritiek de overtuigingskracht van de roman natuurlijk eigenlijk des te meer.  

Bijzonder boek, geschikt voor Young Adults en herkenbaar voor mannen, maar mooi voor iedereen.

ØØØOO




















Auteur(s): Peter Zantingh
NUR: Literaire roman, novelle
ISBN: 9789029578455 
Paperback, € 18,50, 208 pagina's, 2011
Uitgever: Arbeiderspers

Verwelken; The Chemical Garden Trilogy 1 - Lauren DeStefano

Als je wéét dat je niet ouder zult worden dan 20 jaar door een onvermijdelijk en dodelijk virus, leef je je korte leven als het ware met de galg in het vooruitzicht. Tegelijk met jou wordt geen enkele vrouw ouder dan 20, mannen sterven op 25jarige leeftijd. Op je 13^e zwanger zijn is dan heel normaal, op je 16^e ben je ongetrouwd al een ouwe vrijster.  

Het is de werkelijkheid in de nabije toekomst voor hoofdpersoon Rhine. Nadat de wereld bijna helemaal is verdronken zoeken genetische onderzoekers koortsachtig naar een antiserum  om de vreselijke ziekte –die doet denken aan tbc-  te verslaan. Ondertussen is de kloof tussen arm en rijk nog groter geworden. Kansloze wezen maken de wereld gevaarlijk met hun gewelddadige plundertochten. Rijke huisheren laten meisjes ontvoeren om te huwen en zwanger te maken in de hoop op (gezonde) kroost.

Dat overkomt ook Rhine, Cecily en Jenna. De drie worden gedwongen te trouwen met de 20jarige weduwnaar Linden. Zijn vader Vaughn (uit de zogenaamde Eerste Generatie, die nog wel ouder wordt) is arts- één die zijn zoon blijkt te manipuleren en die in het geniep op niets ontzienende wijze naar een antiserum zoekt. De meiden zitten gevangen op een prachtig landgoed, voor hun verdere leven, al duurt dat hooguit nog een jaar of vier.

 Een spannend, sociaal en psychologisch bijzonder boeiend gegeven. Rhine legt zich niet bij haar gevangenschap neer. In tegenstelling tot haar lotgenoten ‘verkommert’ (of: verwelkt) zij niet: de wil om te ontsnappen naar haar broer Rowan is haar drijfkracht. Toch komt ze af en toe innerlijk in conflict door haar groeiende liefde voor bediende Gabriel en diepe genegenheid voor haar zustervrouwen tegen wil en dank.  

De sfeer in dit boek is sinister en beklemmend. Het ik-perspectief en de onvoltooid tegenwoordige tijd waarin het is geschreven vergroten het gevoel van betrokkenheid en de vereenzelviging met Rhine. Als lezer word je je steeds weer bewust van het zwaard dat je voortdurend boven het hoofd hangt. Je kijk op Het Leven wordt hierdoor vanzelf in een heel ander perspectief geplaatst.

Een bijzonder boek over vergankelijkheid, verraad, liefde en genegenheid. Het eerste deel van een trilogie, waarvan deel 2 voor april 2012 staat aangekondigd. Dit eerste deel kan als gesloten verhaal en dus stand-alone gelezen worden. Daarom is het overigens niet uitgesloten dat het verhaal niet verder zal gaan met Rhine als hoofdpersoon. Hoe dan ook kijk ik er naar uit!

ØØØØO






















Auteur(s): Lauren DeStefano
NUR: Fictie 15+
ISBN: 9789047516682 
Paperback, € 17,50, 350 pagina's, 2011
Uitgever: Van Holkema & Warendorf

Déjà vu - Esther Verhoef

Nieuwsgierig geworden naar dit boek nadat het onlangs de NS Publieksprijs won. Normaal gesproken zou ik het niet gauw lezen, aangezien mijn verwachtingen –eufemistisch uitgedrukt- niet erg hooggespannen waren. Nederlandse thrillerauteurs in het algemeen en dit ‘vrouwen’-genre in het bijzonder genieten nu eenmaal niet mijn voorkeur.

Maar eerlijk is eerlijk, ook ik heb het verslonden. Het verhaal is spannend en erg toegankelijk. Niet te simpel, maar ook zeker niet te complex. Gewoon lekker om te lezen. Met name de sfeer die opgeroepen wordt, eenzaam wachtend op een mysterieus afwezige vriendin, ergens in de vreemd vijandige Franse negorij, sprak me aan. Wat minder overtuigd werd ik van de innige band tussen twee zelfbestempelde  ‘zussen’ die verbroken wordt door de komst van één foute man. Of beter gezegd komt de radicalisering van de vriendin voor mij niet helemaal aannemelijk over. De psychologische conclusie dat het een zware verantwoordelijkheid met zich meebrengt om aan een ideaalbeeld te voldoen is dan weer wel juist, zij het wat voor de hand liggend. Het einde stemt tevreden: positief en voor sommige lezers bespaald hoopvol en wellicht zelfs stimulerend.

Eenmaal gelezen mag ik oordelen: inderdaad een (ont)spannend boek, uitermate geschikt voor onderweg. Bijvoorbeeld in de trein.

ØØØOO

Auteur(s): Esther Verhoef
NUR: Literaire thriller
ISBN: 9789041414281 
Paperback, € 19,95, 319 pagina's, 2010
Uitgever: Anthos

Dictators op de thee - Guus Bauer

Die omslag, werkelijk prachtig… En wat betreft de inhoud ook heel toepasselijk. Dictators op de thee is een kleine novelle van slechts 104 pagina’s, die me qua dikte en dus ook qua omslag meteen aantrok. Daarnaast had ik erover gelezen en trok het gegeven “misplaatste flat in de middle of nowhere” (nb  echt bestaand!) me onweerstaanbaar aan.

Het blijkt een tamelijk bevreemdend boekje. En voor mij – gefascineerd als ik ben door desolate locaties- helaas ook niet helemaal naar verwachting.

Het bevat twee verhalen. Het eerste en langste verhaal speelt zich af in voormalig Tsjecho-Slowakije waar de Russen na de WOII de boel bezetten. Zonder pardon worden de inwoners van een paar dorpjes in een grote, betonnen flat midden in de oerbossen gezet, omdat de Russen oefenruimte voor het leger nodig hebben. De bewoners vormen daar 20 jaar lang een afgesloten gemeenschap en na de val van de Muur blijft onder andere hoofdpersoon Janos, de congiërge, er wonen. Een niet al te snuggere man. Via hem observeren we de Russen, de verkaste dorpsbewoners en tot slot de nieuwe bewoners die aan het eind van het eerste decennium van de 21^e eeuw de flat komen bewonen. Door Janos’ onnozelheid heen lezend blijkt dat de flat bestemd is voor foute wereldleiders, in een afgelegen maar humane omgeving wachtend op hun tribunaal. Het verhaal eindigt nogal abrupt, velt geen oordeel: het blijft slechts bij een observatie. Saillant detail zoals Bauer in een woord achteraf meldt is dat er in Scheveningen een gevangenis bestaat waar “verdachten van misdaden tegen de menselijkheid  […] vastzitten in een paviljoen waar […] een wat milder regime geldt.”  

Het tweede, korte verhaal  bevreemdde mij zo mogelijk nog meer. Het gaat duidelijk over de auteur A.F. Th. Van der Heijden, zo blijkt al uit de titel “Schrijfmachine – Een autorequiem, opgedragen aan AFTh”. Het is sterk absurdistisch, donker en zoals gezegd ronduit bevreemdend. En, niet erg áárdig naar mijn gevoel. Mij geeft het haast het idee dat er sprake is van een persoonljke vete tussen deze twee auteurs, maar aangezien ik het werk van beide heren niet goed ken (en Bauer een uiterst lovende recensie over Tonio schreef) kan ik dat toch niet stellig constateren. Misschien nog maar eens lezen dan maar.

Niet helemaal mijn cup of tea, deze novelle, maar aardig om tussendoor te lezen. Grappig overigens dat er nog zoveel te schrijven valt over zo’n dun boekje. Dat wil toch wel wat zeggen. Kleine kluif, veel te kauwen.

ØØØOO

Auteur(s): Guus Bauer
NUR: Literaire fictie algemeen
ISBN: 9789089671042 
Gebonden, € 15,90, 128 pagina's, 2011
Uitgever: Hoogland & Van Klaveren

Apocalyps - Virginie Despentes

Niet voor iedereen weggelegd dit boek. Het is buitengewoon veelzijdig en gelaagd, maar vooral ook erg uitgesproken. Uitgesproken van mening én uitgesproken wat betreft beschrijvingen. Beschrijvingen van dingen waar vaak een sfeer van taboe om heen hangt;  waar je normaal niet voluit over praat doet Despentes dus wel. Treffend voorbeeld is de groep lesbische dames die al lijntjes snuivend her en der in groepjes op de vloer al fistfuckend wordt gadegeslagen door een hetero dame. Beschreven op zo’n droogkomische wijze dat het nét niet absurdisch of belachelijk wordt. 

 Die confronterende, onverbloemde  toon klinkt door heel de roman. Het werkt vaak humoristisch – daar was de voortdurende glimlach weer tijdens het lezen- maar tegelijkertijd is het verhaal eigenlijk schrijnend. Parisienne Lucy is een maatschappelijk en sociaal ‘mislukt’ figuur. Ze heeft een rotbaan die ze zich echter niet kan permitteren te verliezen. Als een soort waakhond houdt ze probleempubers in de gaten in opdracht van bezorgde ouders die willen weten wat voor ongein hun kroost uithaalt.  Wanneer het pubermeisje Valentine verdwijnt, roept Lucy de hulp in van een ‘echte’ detective. Een stoere lesbienne die in diverse kringen bekend staat als De Hyena. Deze neemt onmiddellijk het voortouw, waar Lucy aanvankelijk weinig rouwig om is.

 

Van Parijs belanden de twee in Barcelona, de stappen die het verdwenen meisje heeft genomen volgend. Behalve de strubbelingen tussen vrouwengek Hyena en tutje Lucy wordt afwisselend (in 3^e persoonsvorm) de situatie vanuit alle betrokken personages geschetst. De vader van Valentine, de om, de moeder, haar kennissen –vrienden had ze niet-, verre familieleden, en anderen, zoals De Hyena. Allemaal hebben ze hun eigen visie, diep gekleurd door hun persoonlijke verleden. Ellende alom, ieder huisje heeft zijn kruisje, zo blijkt. Tot slot komt ook Valentine zelf aan het woord en pas dan wordt duidelijk hóe vreselijk ontspoord dit meisje is en hoe ontvankelijk ze is voor de (karakter)verwoestende invloed van bijna elke willekeurige passant in haar leven.

 

Het komt tot een dramatisch einde. Het laatste hoofdstuk is een soort epiloog die verduidelijkend is voor de strekking van de roman. Het gaat dan ineens wel hel erg snel allemaal, en naar mijn mening ‘sluiten’ de dingen niet helemáál waardoor het slotstuk een beetje inboet aan overtuigingskracht. Toch is de finale ronduit schokkend. En geeft zeker stof tot nadenken. Over de huidige maatschappij, met internet en het voortdurend dreigend terrorisme, maar ook over de roman zelf. In dit laatste stuk bekent  Lucy dat zij een verhaal heeft verteld waarin zij zelf kan geloven, omdat zij de waarheid toch nooit zal weten. Ze geeft hiermee min of meer toe dat zij de visies en achtergronden van alle personages (immers in 3^e persoonsvorm geschreven) zélf ingevuld heeft om voor zichzelf een acceptabel verhaal te crëeren. Om te kunnen leven met het verleden.

Het verklaart een boel, maar maakt de uitkomst niet minder schrijnend. Uitermate boeiend boek.

ØØØØO

Auteur(s): Virginie Despentes
NUR: Vertaalde literaire roman, novelle
ISBN: 9789044518818 
Paperback, € 19,90, 2011
Uitgever: Geus, Uitgeverij De