zondag 16 februari 2014

Ik ben Pelgrim - Terry Hayes

Een opvallend veelzijdige, huiveringwekkend actuele thriller die met geen mogelijkheid onder één noemer te brengen valt, maar zich nog het beste laat omschrijven als een “spionagethriller”.
                     
Onheil
Lees Ik ben Pelgrim als een what if- verhaal en duim ondertussen dat het boek niet als inspiratie zal dienen voor ambitieuze moslimfundamentalisten. Of zoals auteur Terry Hayes zijn held laat opmerken: als je rustig wilt slapen, met de gedachte een betere wereld voor je kinderen achter te laten, lees dit boek dan helemaal niet. Want wat ís de mensheid in gevaar als we Hayes moeten geloven. Onbewust van de dreiging van een afgrijselijke post-apocalyptische toekomst zoals Stephen King eerder al uiteen zette in The Stand. De totale wereldbevolking gedecimeerd door een dodelijk virus.

Iconisch
Je mag van een debuut van de van oorsprong Britse scenarioschrijver –zie Hollywood blockbusters als Vertical Limit en From Hell- uiteraard een boel spektakel en (hopelijk!) vergezochte actie verwachten. Hayes held, spion “Pelgrim” werkzaam voor de ultrageheime inlichtingendienst Division, is er een met vele facetten. Een genetische mix van niet de minste iconen der film- en thrilleractiehelden. Hedendaagse helden, zoals de robuuste, rechtvaardigheid najagende loner Jack Reacher (Lee Child) en de getroebleerde anti-held Jason Bourne (Robert Ludlum).

Elementary
En, verrassend genoeg, een ‘ouderwetse’ held: de briljante speurder Sherlock Holmes. Ontsproten aan de geest van Arthur Conan Doyle, die Terry Hayes als rechtgeaarde Engelsman onmiskenbaar hoog heeft zitten. Pelgrim deelt Holmes' verbijsterende vermogen om (het gebrek aan) aanwijzingen te duiden en door logisch denken het ondoorzichtige vlechtwerk van (on)waarschijnlijkheden uit te rafelen, waar nodig gaten zelf aanvullend. Zo is hij de aangewezen man om de vijand zonder gezicht, de ‘Saraceen’ die rondwaart in het Midden-Oosten, na te jagen. ’s Werelds #1 spion speurt naar dito briljante wereldvijand #1, zeg maar.

Alwetend
Het verklaart ook meteen waarom Pelgrim behalve dat hij zijn eigen verhaal vertelt, ook de verteller is van de verhalen van vele anderen. Juist Pelgrim is hier toe in staat, werkt met de gegevens die hij zelf heeft vergaard en maakt er een aannemelijk relaas van. Gekleurd, soms geromantiseerd, met zijn eigen gevoelens en kritiek, maar zeker wat betreft het levensverhaal van de Saraceen voortdurend afstandelijk- reëel en eerlijk. Geeft inzicht tot de beweegredenen van de moslimfundamentalist. Het verhaal van de Saraceen is een authentiek verhaal binnen het verhaal van Pelgrim, staat er zo goed als los van. Spannend en meeslepend, zó zeer dat je soms bijna zou vergeten dat hij de slechterik is.

Dramaturgische middelen
Wat al aangeeft dat Hayes een aparte manier van vertellen heeft. Eeuwig knelpunt in films is het geven van voor het verhaal noodzakelijke informatie die niet getóónd, maar enkel in dialogen verwoord kan worden, met het gevaar dat de actie teveel afneemt en de spanningsboog inzakt. De ‘trucs’ die in films worden toegepast om de info zo subtiel, naturel en aantrekkelijk mogelijk over te brengen past Hayes ook toe in zijn boek, wat zijn toch al afwisselende verhaallijnen nog eens extra onderhoudend maakt. Klein minpuntje: hij strooit íetwat kwistig met dramatische voorspellingen en niet alle hoofdstukken zouden met klinkende (semi)cliffhangers hoeven te eindigen.   

'Hitpotentie'
De ongewone aanpak van Hayes wat betreft constructie, perspectief en stijl maakt van Ik ben Pelgrim een explosieve, zinderende thriller waarvoor het label “spionagethriller” domweg tekort schiet. Het is veel meer dan dat. Het is Conan Doyle, Child, Ludlum en King, maar óók een beetje Khaled Hosseini. Met nog een piezeltje Dan Brown. Spannend, intrigerend, informatief en steeds thrilling. Na de 735e pagina sla je het boek dicht met het gevoel minstens vijf boeken gelezen te hebben en dat is ondubbelzinnig positief bedoeld. Van deze thriller gaan we in de media vast nog veel horen.

ØØØØØ


















Auteur(s): Terry Hayes 
NUR: Thriller 
ISBN: 9789022997130 
Paperback, € 19,95, 735 pagina's, 2014
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

donderdag 6 februari 2014

donderdag 30 januari 2014

Het Puttertje - Donna Tartt

Zelden maakt een auteur het zo spannend voor de lezer als Donna Tartt. Alleen al qua wachten op een volgend boek. Twintig jaar na De verborgen geschiedenis en tien jaar na De kleine vriend had Nederland de wereldwijde primeur van de publicatie van haar derde roman Het Puttertje. De reacties hierop waren eveneens spannend: zou het boek net zo worden geroemd als haar eersteling, of zou het net als haar tweede minder aan de hoog gespannen verwachting kunnen voldoen? 

De omvang van Het Puttertje (ruim negenhonderd pagina’s) verklaart in ieder geval een deel van de tijd dat het schrijven ervan kostte. Het vormt voor menig lezer een niet te onderschatten drempel. Het lezen ervan staat immers gelijk aan het lezen van drie ‘normale’ romans en het boekenaanbod ís al zo groot: je wilt je tijd en geld niet verspillen aan de mindere boeken die helaas óók wel eens voorbij komen.

Natuurlijk is het niet makkelijk (noch eerlijk) het ene boek met het andere te vergelijken. En uiteraard kom je niet heen om persoonlijke smaak. Toch zal wie van De verborgen geschiedenis genoten heeft zeer waarschijnlijk Het Puttertje ook meer dan de moeite waard vinden. Hoewel het verhaal en de setting compleet anders zijn, is hier weer sprake van die bijzondere “Tartt-sfeer”. Sinister, desolaat- mateloos intrigerend en onverklaarbaar meeslepend. 

Het verhaal van Theo, de jongen die zijn moeder verloor bij een aanslag, voor het leven getekend, is een leven bijna over-the-top, maar daardoor des te fascinerender en met een impact die je aanvankelijk niet ziet aankomen. Het (Hollandse) schilderij “Het Puttertje” is de rode (schrik)draad in zijn levensverhaal dat langzaam maar zeker ontspoort daar waar de wereld van antiek- en kunsthandelaars bezoedeld wordt door de invloeden van drugs en de inmenging van het criminele circuit. 

Alle goede bedoelingen ten spijt maakt Theo keer op keer een grote puinhoop van zijn leven, niet in staat zijn zelfdestructieve gedrag en foute vrienden te bannen. Als de omvang van dit boek dan toch een probleem mocht zijn, dan is het vanwege de onophoudelijke teleurstellingen die je als lezer moet incasseren. Want daar zit hem de kracht en de spanning van Het Puttertje: je gunt Theo juist zo het beste, je raakt enorm betrokken bij de jongen. Daar moet je dus wél al die negenhonderd pagina’s lang tegen kunnen (vandaar hier slechts vier sterren). Het zegt natuurlijk alles over de kwaliteit van Donna Tartts ‘nieuwste’. Het is weer een boek dat je over twintig jaar nog bijgebleven zal zijn. 

ØØØØO






















Auteur(s): Donna Tartt 
NUR: Vertaalde literaire roman, novelle 

ISBN: 9789023484912 
Gebonden, € 34,90, 928 pagina's, 2013
Uitgever: Bezige Bij, De

ISBN: 9789023485032
Paperback, € 24,90, 928 pagina's, 2013
Uitgever: Bezige Bij, De

zondag 19 januari 2014

Tien-en-een-nacht - Charles Lewinsky

En wederom bewijst Charles Lewinsky zijn veelzijdig schrijftalent. Een prachtig boekje, bijna te dun voor wie zich graag verliest in zijn dikke pillen, maar in zijn bedrieglijke eenvoud en bescheidenheid precies goed en des te waardevoller. Tien-en-een-nacht stamt alweer uit 2008, maar is onlangs gelukkig ook in het Nederlands vertaald.

De bijzondere opzet van het verhaal is uitgesproken toneelmatig. Setting: een verlaten hotel, waar een oudere prostituee resideert in dito vergane glorie. In de hoofdrollen: de prostituee, oftewel de “Prinses”. Een claimende naam, opgelegd door de “Koning”, haar laatst overgebleven klant die zijn eigen bijnaam dankt aan een legendarische knokpartij. Synopsis: vrouw redt haar leven door het vertellen van verhalen, jawel- Sheherazade in een nieuw jasje. Avond aan avond moet ze de man die voorziet in haar onderhoud plezieren. En dus vertelt ze hem de verhalen die hij graag wil horen. Of toch niet?

Er gebeurt eigenlijk niets in Tien-en-een-nacht. Toch is dat niet waar. Er is juist ontzettend veel gaande. Onderhuids speelt er van alles, zoals blijkt uit de verhalen en uit de voortdurende interactie tussen verteller en toehoorder.  Uit het schampere en naïeve commentaar van de koning, als een kind haast, maar dan wel een driftkikker die je knikkers jat en daarbij per ongeluk ook nog op je vingers trapt. Het blijkt uit het repliek van de prinses, die oh zo onschuldig haar sprookjes zo nodig toelicht. Of desgewenst bijstuurt. Op een manier die tweeledig (lees: snerend) kan worden opgevat, maar die de koning in zijn zelfvoldaanheid volkomen ontgaat. De prinses praat hem naar de mond, maar eigenlijk doet ze het tegenovergestelde.

Die dubbelzinnigheid zit ook in haar verhalen. Haar verhalen zijn sprookjes, vaak surrealistisch tegen het Kafkaeske aan. Er vallen lessen uit te leren, die aan de koning (uiteraard) niet zijn besteed, maar die ieder ander wel tot nadenken stemmen. Elk verhaal is nauw verweven met de werkelijkheid. Het zijn allegorieën: geïnspireerd, maar ook gestuurd door de bijzondere situatie waar de twee zich per avond in bevinden. En zo beïnvloeden werkelijkheid en verhaal elkáár. Waarbij de prinses de legendarische Sheherazade evenaart als manipulatrice.

Tien-en-een-nacht is een ode aan het verhaal. Het verhaal die de kracht heeft om een leven te maken- of te breken. Qua situatie (minnares en souteneur) doet de novelle enigszins denken aan Michel Fabers Lelieblank, scharlaken rood. Wat betreft taal en thema (‘Perzisch vertellen’) heeft het overeenkomsten met De koning van Kader Abdolah, maar Tien-en-een-nacht is daarbij heel wat beter uit de verf gekomen, met name qua (vertel)toon. Intrigerend, vol symboliek en bedekt sarcasme. Beeldende sprookjes in een overkoepelend sprookje. Dwars tegen de nuchtere misère in stug romantisch op een meedogenloze manier.

ØØØØØ






















Auteur(s): Charles Lewinsky 
NUR: Vertaalde literaire roman, novelle 
ISBN: 9789056723927
Gebonden, € 16,95, 159 pagina's, 2013
Uitgever: Signatuur

donderdag 2 januari 2014

Silo - Hugh Howey

Een raadsel. Psychologisch, in zekere zin ook filosofisch. Waarom zou iemand die letterlijk en onherroepelijk zijn veilige wereldje wordt uitgesmeten de hem voor straf opgelegde taak daar daadwerkelijk uitvoeren? Terwijl hij die taak -uit weerwil of paniek, of kleinschalige wraak- zou kunnen laten zitten. Dood gaat hij hoe dan ook.
Toch voert in de Silo iedere dissident die ‘op Schoonmaak’ de giftige buitenwereld wordt ingestuurd zijn opdracht uit. Ondanks eerdere beweringen van niet. En dood gaan ze allemaal. Wat drijft hen ertoe de handeling tóch te verrichten?

Juist door je deze vraag te stellen loop je in de Silo risico tot dissident bestempeld te worden. De Silo: een groot ondergronds bouwwerk waarin een omvangrijke gemeenschap gedijt, zo lang de machines maar blijven werken en mensen zich aan de regels (hoe onlogisch ook) houden. Maar liefst honderdvierenveertig verdiepingen diep. Elke zoveel etages vormen onbedoeld een rang in die maatschappij- met als dieptepunt de Machines. Het hele leven verloopt via de trappen: communicatie, voedseltoeleveringen, noem maar op. Na een Schoonmaak (als het uitzicht weer helder is!) klimmen mensen van het Midden naar de bovenste verdieping voor een dagje uit.

In deze originele setting, benauwend en tot de verbeelding sprekend, laat auteur Hugh Howey de onvrede die onvermijdelijk onder enkele individuen leeft groeien. Wanneer de broeierige spanning, ondanks alle onmacht in die beperkte ruimte met nog beperkter middelen, tot uitbarsting komt is de uitkomst des te desastreuzer. Fysiek, maar ook mentaal krijgen Howey’s personages het genadeloos te verduren. De eeuwige vragen over de zin van oorlog, over eigen belang en het groter goed, over de zin van het bestaan… maar dan gestoken in een volkomen nieuw jasje. Die je vastklemt als een dwangbuis, want Silo’s spanning houdt je eenmaal gevangen stevig in zijn greep.  

Silo houdt het midden tussen een ‘normale’ en een SF thriller. Het een opvolger noemen (zoals op de omslag) van de The hunger games gaat te ver, maar feit is wel dat het net zo veel actie en ethische problematiek tegen een opvallend en futuristisch decor bevat. Howey heeft na Silo inmiddels acht andere delen – samen de zogenaamde Wool serie- geschreven. Dat deed hij de afgelopen drie jaar. Op zijn blog. Een megasucces inmiddels gelukkig ook al op papier verschenen en nu is er dan het begin van de Nederlandse vertaling.

Overigens wel fijn te weten dat (tegen betaling) de andere delen online te lezen zijn, mócht verdere Nederlandse vertaling uitblijven. Want Silo is overduidelijk het begin van méér. Veel meer, op alle denkbare fronten. Aanrader.

ØØØØO






















Auteur(s): Hugh Howey 
NUR: Thriller 
ISBN: 9789021447735 
Paperback, € 19,95, 384 pagina's, 2013
Uitgever: Q

donderdag 26 december 2013

De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje - Jonas Jonasson

Natuurlijk best lastig, een tweede boek schrijven ná een waanzinnig populair debuut als De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. De verwachtingen zijn natuurlijk hooggespannen. Kritisch, misschien zelfs sceptisch. Aan de ene kant wil de lezer méér van het zelfde (qua originaliteit, kolderieke humor, feelgood-gehalte), aan de andere kant moet het boek toch wel anders te vertellen hebben. Omslag en titel van Jonassons tweede roman De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje: goed en slecht voorteken tegelijk. De omslag vertoont een opvallende gelijkenis met zijn voorganger. De titel is wederom bijzonder. Maar…  alweer bommen?

Ja, al heeft Jonassons tweede boek verder helemaal niets met de hartveroverende bommenmaker uit De 100-jarige […]  te maken. Bommen spelen wel weer een hoofdrol, of eigenlijk één officieel niet bestaande nucleaire bom om precies te zijn. Nu draait het allemaal om het leven van Zuid-Afrikaanse negermeisje Nombeku dat zich –geniaal als ze is- uit de sloppenwijken van Johannesburg weet te werken. Om uiteindelijk na een hoogst ongebruikelijke route op het spitste toppunt van de meest onvoorstelbare situaties te belanden. Tegelijkertijd met de Zweedse tweelingbroers Holger en Holger, wier minstens zo zonderlinge levensweg zich gaandeweg vervlecht met die van Nombeku.

Pas op het moment in Zweden –halverwege het boek- waar een hele stoet aan bonte figuren samenkomt, duikt de voortdurende glimlach tijdens het lezen om alle bizarre gebeurtenissen op. Jonassen mixt opnieuw historische feiten met zijn absurdistische fantasie. Toch zijn op de een of andere manier zowel het feelgood-gevoel als de vermakelijke hoe-verzin-je-het-verbijstering beduidend minder. Nombeku sluit je nu eenmaal minder makkelijk in je hart. Het eerste deel is aanvankelijk een grote “ver van je bed show”, letterlijk gesitueerd op een vuilnisbelt waar Nombeku gevormd wordt. Tikkie schrijnend, eerlijk gezegd, waardoor de humor wat wringt (want leidt tot lezen met een soort schuldgevoel: dit hóór je niet grappig te vinden)

Wat weer pleit voor De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje is dat het een stuk compacter is dan De 100-jarige […]. Geen eindeloos voortkabbelend relaas en ook geen afgeraffelde epiloog. En er valt ook wel hardop lachen, hier en daar, besmuikt. Kort gezegd: van dit boek kun je méér van Jonassons typische kolder verwachten. Maar dan met minder impact.   

 ØØØOO






















Auteur(s): Jonas Jonasson 
NUR: Vertaalde literaire roman, novelle 
ISBN: 9789056724542 
Gebonden, € 19,95, 352 pagina's, 2013
Uitgever: Signatuur

zondag 15 december 2013

Marina - Carlos Ruiz Zafón

Mooi, mooi, móói. Een werkelijk prachtig Young Adult anti-sprookje over de schaduwzijde van de mens- en van de liefde. Over goede bedoelingen met een onhandige uitvoering en een ontzettend resultaat.

Carlos Ruiz Zafón schreef Marina al in 1997: de laatste van vier YA romans die hij schreef nog vóór hij overstapte naar zijn eerste volwassen, veel beroemdere roman, De schaduw van de wind.

Marina is zijn persoonlijke favoriet. Uit zijn voorwoord in deze heruitgave in 2013 (met vernieuwde, schitterende omslag) valt op te maken dat het boek voor Zafón symbool staat voor het afscheid van zijn jeugd. Hij schreef het rond zijn dertigste en tijdens het schrijfproces kwam het moment van besef dat jeugd en tijd hem ontglipten.

Herinneringen
“We herinneren ons slechts wat nooit is gebeurd”, merkt Marina ergens op tegen leeftijdgenootje Oscar. Diepzinnige woorden van een ongrijpbaar meisje, met amper zestien jaar aan herinneringen. Oscar ontmoet haar tijdens een van zijn omzwervingen in het Barcelona van 1979. Het is het begin van een intense vriendschap en ingetogen adoratie.

Nu, vijftien jaar later, waagt Oscar zich voor het eerst weer terug op de zolder van zijn ziel, daar waar de herinneringen liggen opgesloten. En die herinneringen zijn zó gruwelijk, zo grotesk en ronduit kafkaësk, dat de vraag –misschien ook de hoop- rijst dat ze nooit zijn gebeurd.

Mysterie
De vriendschap tussen Marina en Oscar ontkiemt wanneer hun gedeelde hang naar mysterie hen voert naar de vergeten begraafplaats Sarriá en een aftandse tombe. Zoals dat vaak gaat leidt het ontrafelen van mysteries naar nóg meer vragen en raadsels waarbij de twee hier worden gestuurd als door bovennatuurlijke krachten. Een gesluierde dame in het zwart zet met een geheimzinnig kaartje met daarop enkel een adres een speurtocht in gang.

Een zoektocht  -door een duister Barcelona met zijn eindeloze tunnellabyrint- onduidelijk precies waarnaar. Naar de waarheid in het algemeen, naar rechtvaardigheid in het bijzonder. Naar op- en verlossing. Oscar en Marina stuiten op een onvermoed tragische liefdesgeschiedenis die dertig jaar na dato toch niet definitief blijkt te zijn doodgebloed.

Horror
Er vallen doden onder degenen waar Oscar en Marina mee hebben gesproken tijdens hun poging de ware toedracht van het drama van destijds op te graven. Verminkte doden, met ontbrekende ledematen. Die duiken later op zo’n manier weer op dat het vermoeden rijst dat hier sprake is van voodoo –praktijken: pure horror.

Maar behalve wraak blijkt het achterliggende motief nog erger, nóg onvoorstelbaarder, maar tegelijkertijd ook zoveel begrijpelijker. Precies daar wordt gerechtigheid een nijpend morele kwestie.

Het drama uit het verleden dat zich ontvouwt is als een spiegeling van het lot van Marina en Oscar. Een voorbode van het onheil dat ze onwetend met zich meedragen. Onwetend in ieder geval dan Oscar, want Marina is niet voor niets een ongrijpbaar meisje, iets wat hij op tragische wijze zal ontdekken.

Tweeledig
Marina is een aangrijpende raamvertelling, goed voor een uniek tweeledig leesplezier. Zelden tref je een roman met zo’n spannend en zo’n meeslepend verhaal waarin de schrijfstijl in ontegenzeggelijk positieve zin de leesvaart in toom houdt. Zafóns originele beeldspraak, zijn verrassende en rake metaforen houden de aandacht bij de tekst als taal. Zijn bewoordingen zijn bijzonder en ongebruikelijk, maar in hun eenvoud en eerlijkheid nooit overdreven. En dat is genieten. Dubbel genieten. Het is een uitnodiging: het verdere oeuvre van Zafón lonkt in de verte. 

ØØØØØ






















Auteur(s): Carlos Ruiz Zafon 
NUR: Vertaalde literaire roman, novelle 
ISBN: 9789056723552 
Gebonden, € 17,95, 224 pagina's, 2013
Uitgever: Signatuur

donderdag 12 december 2013

Dreizehn - Wolfgang & Heike Hohlbein

Dertien een ongeluksgetal? De twaalfjarige Anna-Maria staat daar nooit zo bij stil. Het getal dertien duikt haar hele leven al op alle mogelijke manieren op. Zó ontzettend vaak, dat ze gemakshalve door iedereen “Thirteen” wordt genoemd. Dan nadert haar dertiende verjaardag en ineens krijgt ze onheilspellende aanwijzingen dat het getal toch niet helemaal zo toevallig en onschuldig is als het lijkt…

Als Thirteen door omstandigheden vlucht naar haar onbekende opa in Duitsland pleegt een maniak een serieuze aanslag op haar leven. Erg genoeg, maar nog erger is het dat geen van de omstanders zich achteraf iets herinnert. Is ze gek aan het worden? Eenmaal bij haar opa wordt het helemaal bizar. Thirteen ziet dingen die er niet (kunnen) zijn. Of toch wel?  De mysterieuze sfeer in het bedompte huis doet haar gemoedsrust weinig goed.

En dan gebeurt het onvoorstelbare. De realiteit splitst. In twee verschillende tijdruimtes moet Thirteen nog vóór haar dertiende verjaardag een oeroude kwade macht zien te verslaan om de slachtoffers die hij al eeuwen maakt te redden- en zichzelf. In een labyrint van eindeloze gangen en ontelbare kamers probeert Thirteen met haar nieuwe vrienden vastbesloten de uitgang te vinden. In de alledaagse realiteit is niets meer alledaags. Tegengewerkt door de Raad van Dertien en op de hielen gezeten door uitwassen van het kwaad, probeert Thirteen het mysterie rond haar opa en het oude huis te ontrafelen. Zal ze haar dertiende verjaardag überhaupt wel halen?

Dreizehn is weer één van de vele spannende jeugdboeken van het populaire Duitse schrijversduo Wolfgang & Heike Hohlbein. Daterend uit 1995, maar beslist niet gedateerd. Een meeslepend avontuur. Misschien wat vergezocht, hier en daar rammelend met een losgelaten steekje en een einde dat er een béétje bij de haren bijgesleept lijkt, maar dat mag –kán- de pret totaal niet drukken. Het is bovenal fantasievol en spannend, retespannend. Het type boek “dat-zou-ik-zelf-wel-willen-beleven” (mits je de goede afloop al kent).

Maar. Helaas. Het boek is net als vele, vele andere bestsellers van het schrijversduo/schrijverscollectief niet in het Nederlands vertaald. Onlangs heeft uitgeverij Wereldbibliotheek een poging gedaan een Fantasy serie –voor een oudere doelgroep-  van de Hohlbeins op de markt te zetten (Thor) die jammer genoeg niet erg aansloeg. Onhandige keuze wellicht. De Hohlbeins hebben zo vreselijk veel andere series en stand-alones geschreven waar ik van overtuigd ben dat die wel graag door de Nederlandse jeugd gelezen zouden worden. Misschien moest ik maar eens toegeven aan mijn vertaalaspiraties…

ØØØØO



















Auteur(s): Wolfgang & Heike Hohlbein
Duitstalig, novelle, 10-13 jaar
ISBN: 9783800056798
Taschenbuch, E 9,95, 544 p.
Uitgever: Carl Ueberreuter

zondag 17 november 2013

Wie wind zaait - Nele Neuhaus

Wie wind zaait is de nieuwste vertaling van de populaire Duitse thrillerschrijfster Nele Neuhaus. Het is de derde vertaling in het Nederlands en het vijfde deel in de Taurus-serie. Het is een beetje jammer dat de eerste twee delen (nog?) niet vertaald zijn en al helemaal dat er zo’n zooitje van de volgorde wordt gemaakt. Vorig jaar verscheen Diepe wonden –derde deel in de serie-, maar Wie wind zaait  komt chronologisch weer ná Sneeuwwitje moet sterven, het vierde deel dat twee jaar geleden als éérste verscheen in Nederland. Overigens heeft dit nieuwe vertaalde deel wel weer een pakkender titel.

Hoewel Neuhaus verantwoording aflegt en beweert dat haar verhaal volledig fictief is en zij geen enkel persoon, bedrijf of instelling in diskrediet wil brengen, heeft het toch wat weg van een aanklacht. Of is het op zijn minst een kritische sneer. Naar de (Duitse) klimaatpolitiek. Vanuit een onverwacht perspectief: Neuhaus suggereert namelijk dat het gepropageerde duurzame energiebeleid gebaseerd wordt op leugens, op manipulerende onderzoeksresultaten van omgekochte milieuwetenschappers en politici, waar energiebedrijven vervolgens van profiteren.

In Wie wind zaait laat landeigenaar Hirtheiter zich ondanks de aangeboden miljoenen niet verleiden tot de verkoop van een stukje bosweide dat cruciaal is voor de aanleg van een park met windmolens. Vlak na een mysterieus ongeval binnen energiebedrijf WindPro wordt Hirtreiter bruut vermoord. Rechercheur Pia Kirchhof en haar chef Oliver Bodenstein hebben een flinke kluif aan de ogenschijnlijk verwante zaken, want het wemelt van de potentiële daders. Hirtheimers kinderen, die aasden op de miljoenen binnen handbereik? Het energiebedrijf zelf? Of één van de leden van de actiegroep tegen de aanleg van het windpark -waar Hirtreiter actief deelnemer van was- die ieder zo hun eigen redenen hebben?

Gaandeweg wordt Pia gedwongen de leiding van het onderzoek op zich te nemen, aangezien Bodenstein door belangenverstrengeling en een ongepaste verliefdheid diep in de problemen raakt. Het is aan Pia’s nimmer falende intuïtie te danken dat Bodenstein voor het ergste wordt behoed en dat de moorden worden opgelost. Wie wind zaait blijkt wráák te oogsten, uit welke hoek dan ook.    

Misschien is de nieuwigheid er een beetje af bij de derde Neuhaus, maar Wie wind zaait is minder intrigerend en minder verrassend dan zijn voorgangers. Het is even inkomen in het verhaal. Niet in de laatste plaats door de banalere taal, maar vooral door, zoals opgemerkt, de verhaspelde chronologie van de publicaties. Die speelt hier parten, zeker nu Bodensteins privéleven een belangrijke, sturende factor in de plot is. Tip voor de beginnende Neuhaus-lezer dus; houd de chronologische volgorde vooral aan.

In al zijn complexiteit is de uiteindelijke ontknoping van dit deel beduidend minder geniaal, ligt veel meer voor de hand. Toch is het boek op zich wel weer prettig onderhoudend en een echte ‘goodread’. Neuhaus is zondermeer een gedegen schrijfster. Elke langlopende serie kent zijn hoogtepunten en mindere delen. Des te beter kan een volgend deel zich tegen Wie wind zaait afzetten. Al is het dus nog maar afwachten wat er vertaald gaat worden: deel twee, of eerst nog deel een, of toch maar gelijk deel zes?

 ØØØOO






















Auteur(s): Nele Neuhaus 
NUR: Literaire thriller 
ISBN: 9789021449999 
Paperback, € 19,95, 392 pagina's, 2013
Uitgever: Q

zondag 3 november 2013

Koekoeksjong - Robert Galbraith

Wat als een tragische zelfmoord van een depressief supermodel wordt afgeschilderd in de boulevardpers blijkt slechts een façade waarachter vermoede en onvermoede boze opzet schuilt. Een bijna knusse detective die met zijn hele omvang eens niet leest als een overweldigend ritje achtbaan, maar als een goed te genieten toertje London Eye.

Publiekslieveling Lula Landry springt totaal onverwacht van haar balkon, de dood tegemoet. Of werd zij over de rand geduwd? Het is ten slotte vreemd dat zij – adoptiekind- juist vol van goede hoop een speurtocht naar haar biologische ouders ondernam. Ook in de liefde was het geluk terug aan haar kant. Toch is Lula’s zelfmoord voor iedereen een uitgemaakte zaak, lijkt het.

Sleutelroman
Koekoeksjong laat zich lezen als een sleutelroman. Voor de buitenstaander wordt de modewereld bevolkt met karikaturen, een idee gevoed door sensatieverhalen van de rioolpers en fotografen.
Wie wel eens een glossy of roddelblad onder ogen krijgt zal in Galbraiths boek onvermijdelijk de link leggen naar bestaande celebreties: Kate Moss, Pete Doherty, John Galliano, Snoop Dog. Tragi-komisch, maar oh zo reëel. De satire bereikt zijn hoogtepunt wanneer de dader in de smiezen loopt door zijn exclusieve designerskleding. Had nou toch maar gekozen voor de minderwaardige prêt-à-porter collectie.

Symmetrie
Privédetective Cormoran Strike kijkt in alle coulissen –letterlijk en figuurlijk- en laat zich niet misleiden door aannames. Hij kijkt verder daar waar het luie oog symmetrie en gelijkheid ziet terwijl daar eigenlijk helemaal geen sprake van is. Ironisch genoeg liet computer analist Patrick Juola zich kennelijk uitdagen door deze statement. Juola stelde aan de hand van overeenkomsten in tekst, thema’s en profilering dat Robert Galbraith in werkelijkheid Harry Potter schrijfster J.K. Rowling is.

Agatha Christie
Hoewel het decor waartegen het verhaal zich afspeelt helemaal rauw eigentijds is, compleet met economische crisis en oorlogsvoering in Afghanistan, hangt er op het toneel een wat nostalgisch, bijna knus vertrouwd sfeertje. Koekoeksjong is een detective met een dramaturgie à la Agatha Christie.
Alles gaat gemoedelijk (zich haasten kan Strike niet eens meer, gehinderd door zijn beenprothese) en de misdaad en spanning liggen op het niveau van de karakters. Scherp uitgetekende figuren die de aandacht moeiteloos vasthouden, in paginalange ondervragingen zó gedetailleerd dat je het gevoel hebt dat je er bij zit.

Strike is hier de markante speurder die de toedracht van Lula’s raadselachtige dood als enige al in vroeg stadium schijnt door te hebben. Hij lijkt het hele onderzoekstraject enkel ter bevestiging en bewijsvergaring te doorlopen. Maar het is uitzendkracht en tijdelijk secretaresse Robin die de show steelt. Zij ontpopt zich charmant sprankelend als ‘Batmans rechterhand’ en houdt de belofte in dat hier een hele serie over dit verse detectiveduo in het verschiet ligt.

En ook al is J.K. Rowling dan ‘ontmaskerd’, en is haar kans op onbevooroordeelde kritiek daarmee verkeken: het is te hopen dat Robert Galbraith meer parallellen met Agatha Christie zal vertonen. In aantal boeken bijvoorbeeld. Dit reuzenrad vraagt om nóg een rondje. 

ØØØØO






















Auteur(s): Robert Galbraith 
NUR: Spannende boeken algemeen 
ISBN: 9789022569122 
Paperback, € 19,95, 2013
Uitgever: Boekerij