vrijdag 15 maart 2013

De verrekijker - Kees van Kooten

Kees van Kooten schreef dit jaar het Boekenweekgeschenk, De verrekijker. Hoewel het niet verplicht is, laat hij het netjes in het thema van dit jaar passen: Gouden tijden, zwarte bladzijden.
Van Kooten vond enige tijd geleden tussen zijn vaders paperassen een verontrustend document. Een reprimande aan het adres van sergeant Van Kooten, oftewel zijn vader, vanwege een onterechte vordering in de WOII. Het heeft er alle schijn van dat de verrekijker waarmee Van Kooten als kind -en later- zoveel plezier beleefde op niet zo'n nette wijze in bezit is gekomen. Van Kooten kan het zich niet voorstellen van zijn vader en gaat op onderzoek.

Wat hij zich wél kan voorstellen zijn allerlei alternatieve scenario's rond de vordering van de verrekijker. Waarbij zijn vader in ieder geval niet de boeman is. De waarheid ligt natuurlijk net even anders dan bedacht. Een grappige twist onthult de juiste toedracht die -het kon eigenlijk niet anders- Van Kootens beeld van zijn vader en (dus) zijn verleden onbezoedeld laat.

Voor overwegend autobiografisch auteur die in interviews beweert dat hij geen fantasie heeft en daarom nooit een roman zal schrijven, is van Kooten hier toch aardig op dreef. Nogal chaotisch misschien, met elkaar afwisselende anekdotes, bespiegelingen en heuse fantasietjes, al met al mag het toch een novelle met een verhaal met kop en staart genoemd worden.

Dit jaar staat voor het eerst ook de Literagenda 2013/2014 -in de vorm van een tijdsbalk met literaire evenementen en aangelegenheden- in het Boekenweekgeschenk. Dwars over alle 94 pagina's, voorzien van grappig, handgeschreven commentaar. Het zorgt voor een drukke lay-out, een tamelijke warboel om precies te zijn, maar het heeft ook wel wat nostalgisch. En past helemaal bij Van Kooten. Erg leuk om cadeau te krijgen.

ᴓᴓᴓoo




















Tijdens de Boekenweek van zaterdag 16 maart 2013 t/m zondag 23 maart 2013 cadeau van de boekhandel bij aankoop van E12.50 aan Nederlandstalige boeken.

Auteur(s):Kees van Kooten 
Uitgever: Stichting CPNB
Paperback, 94 pagina's, 2013

Zie Crimezone.nl voor: De erfgenaam - Charles den Tex

http://www.crimezone.nl/web/Thriller/9789044526431_De-erfgenaam.htm

ØØØØØ




















Auteur(s): Charles den Tex
NUR: Literaire thriller
ISBN: 9789044526264
Paperback, € 19,95, 2013
Uitgever: Geus, Uitgeverij De

donderdag 7 maart 2013

Hotel Vertigo - Kees 't Hart


Acrofobie, oftewel hoogtevrees, is belangrijk thema in Hitchcocks beroemde film Hotel Vertigo (1958). Hij maakte onder andere geschiedenis met een revolutionaire cameratechniek die zijn publiek een hevige hoogte/dieptebeleving bezorgde. Dreigende, unheimische spanning creëerde hij onder meer met trage beelden en gebouwen als decor die architectonisch  ‘dreigend’ of dubbelzinnig overkomen. Wolkenkrabbers in Hotel Vertigo bijvoorbeeld zijn metaforen voor immense fallussen, en dus lust.

Vincent van Zandt in Kees ’t Harts roman Hotel Vertigo – op de longlist genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2013-  lijdt aan omgekeerde acrofobie. Bij te steil omhóóg kijken krijgt hij toevallen. Overigens heeft dat zoals je wellicht zou verwachten geen nadelig effect op zijn viriliteit. Als zijn vrouw overlijdt gaat de gepensioneerde Van Zandt voor het eerst terug naar San Francisco, waar hij als zeventienjarige deel heeft uitgemaakt van de Second Unit bij de opnames van Hitchcocks film. Het was een periode die zijn leven voorgoed heeft veranderd. Hitchcocks intrigerende commentaar (“Don’t make it look like home”) bij het script voor zijn Second Unit –die opnames maakte van decor en achtergronden- hebben een onuitwisbare stempel op Van Zandts visie op gebouwen en hun sfeer gedrukt. Niet voor niets is hij een –niet onverdienstelijk- architect geworden.
 
Eenmaal terug in San Francisco gaat Van Zandt op zoek naar zijn oud-collegaatje en vriendinnetje , ‘Lee Jones’. Een haast tot mislukken gedoemd plan. Terwijl hij vertoeft in het even nostalgische als commerciële Hotel Vertigo keert hij lijfelijk en in gedachten terug op plaatsen van vroeger en langzaam maar zeker steekt zijn oude obsessie voor Hitchcock weer de kop op. Ongewenst, want de geschiedenis is destijds om onduidelijke redenen niet goed afgelopen: Van Zandt werd het land uitgezet. Deze mysterieuze uitzetting vormt een vage spanningslijn waar zijn herinneringen aan de filmopnames, de romance en zijn ‘betrokkenheid’ bij (de historische!) sekte Synamon en jongerencommune The Chocolate Factory in flarden naartoe leiden.

Met name de omstandigheden in Van Zandts verleden zijn onwerkelijk, hebben een tamelijk hoog gehalte ‘unheimlichkeit’. Wat er verder in zijn leven is gebeurd komt slechts terloops ter sprake, alsof het niet van betekenis is en ook niet echt is geweest. In het heden zwerft Van Zandt door de decors van zijn verleden, zich letterlijk ontheemd voelend. Verrassend genoeg – als je denkt in de lijn van Hitchcock- hervindt Van Zandt in een wat bevreemdende apotheose tóch een thuis. Te midden van nieuwe en oude kennissen, met symbolisch teruggevonden fotolijstjes en het authentieke Second Unit script. Cirkel gesloten.

Voor Hitchcocks Hotel Vertigo kenners zal deze roman vol zitten met herkenbare details, metaforen en symboliek, die zo kenmerkend zijn voor Hitchcocks films. Evenals het trage tempo van een verhaal waarin opmerkingen en verwijzingen vaak niet nader verklaard worden en vragen onbeantwoord blijven. De betekenis ervan onduidelijk. Maar einde van ’t Harts roman is eenduidig met happy end en zo is er toch nog sprake van omgekeerde thematiek.

ØØØOO


















Auteur(s): Kees 't Hart
NUR: Literaire roman, novelle
ISBN: 9789021443119
Paperback, € 19,95, 2012
Uitgever: Querido's Uitgeverij BV, Em.

zondag 3 maart 2013

Zeg me wie ik ben - Julia Navarro


Het veelbewogen leven van de Spaanse spionne Amelia Garayoa laat zich ontleden als “een Russisch poppetje”: steeds als je alles denkt te hebben gehad treedt er weer een verrassende wending op.

Zo ontdekt journalist Guillermo, haar achterkleinzoon, die op verzoek van verre familie een speurtocht start naar het tot dan toe onbekende verleden van een vrouw die er ooit voor koos haar man en pasgeboren kind te verlaten voor haar minnaar- en haar idealen.
Een eerlijk gezegd wat gekunsteld aandoende constructie, deze zogenaamde speurtocht. Guillermo’s familie weet precies waar hij moet zijn voor informatie en er is eigenlijk weinig sprake van speuren, eerder het wat geforceerd chronologisch volgen van een strak uitgezet spoor. Ook de onwaarschijnlijk gedetailleerde verslagen –barstend van assumpties- van alle tachtig- en negentigjarige ooggetuigen zijn twijfelachtig wat betreft de journalistieke betrouwbaarheid van Amelia’s geschiedenis.
Maar dat is ook eigenlijk niet de essentie van deze lijvige roman. Meer dan alleen het correct weergeven van historische feiten gaat het verhaal over het maken van keuzes en de verreikende consequenties hiervan.

Amelia blijkt een vrouw die werd geleid door haar passie en overtuigingen. De mannen in haar leven en haar politieke overtuigingen maakten dat ze actief betrokken raakte bij alle grote oorlogen na de WOI: de Spaanse Burgeroorlog, de WOII en de Koude Oorlog. Niet per ongeluk, beslist niet. Vanaf het moment dat ze haar gezin besloot te verlaten –een keuze waar ze haar leven lang spijt van heeft gehad- was ze zich bewust van de gevolgen van keuzes. Van weloverwogen, maar ook latente keuzes: passiviteit is hier niets anders dan de keuze om niets te ondernemen.

Amelia werd gedreven door een onvoorwaardelijke loyaliteit aan haar land. Een natie onder vuur, leidend onder het juk van een totalitair leider zoals destijds vrijwel alle naties in Europa te verduren hadden van wrede leiders als Hitler, Mussolini en Stalin. De liefde voor haar land verplichtte Amelia tot keuzes die een radicale invloed hadden op haarzelf en op haar geliefden, die leidden tot acties vaak met dramatisch gevolg. De lijn tussen leugen en verraad is dun en Amelia bracht vele offers tijdens het schipperen tussen de geliefdes in haar leven en haar spionagewerk. Waar ze zich mateloos over opwond –en wat de roman goed voelbaar maakt- was het feit dat mensen zich niet openlijk verzetten tegen de gevaarlijke gekken die de macht wisten te grijpen, júist vanwege het uitblijven van daadkrachtig verzet.

Struisvogelpolitiek is iets waar Guillermo zich in het heden ook schuldig aan maakt. Als journalist in het Spanje waar de verdeeldheid tussen rechts en links nog altijd allesbepalend is weigert hij een standpunt in te nemen, een keuze die hem buiten de maatschappij plaatst. Hij is werkloos omdat links noch rechts hem wil hebben. Door de speurtocht naar zijn overgrootmoeder léért hij, ontwikkelt een preciezer eigen standpunt. Precies zo beoogt deze roman ook zijn lezers een les te leren uit de geschiedenis. Het is niet, “wat men niet weet, is nooit gebeurd”. Men moet op zijn hoede zijn voor onmenselijke, charismatische leiders: de signalen herkennen én op tijd de beslissing nemen er wat tegen te ondernemen. Een geluid dat vaker te horen is nu de laatste ooggetuigen van de WOII en van bewoners achter het IJzeren Gordijn binnen niet al te lange tijd verdwenen zullen zijn.

Schrijfster Julia Navarro was vroeger zelf journaliste en vertelt Amelia’s relaas genuanceerd en zonder haar te veroordelen. In het kielzog van de voortvarende Amelia trekt de geschiedenis niet zomaar aan het oog voorbij, ze overspoelt. Navarro ontziet de lezer –die onherroepelijk betrokken raakt bij Amelia en de zaak waar zij voor staat, ook al duurt het even- níet en de martelingen die Amelia tot twee keer toe langdurig ondergaat worden sec beschreven.
Ondanks alle tragiek is de roman echter allesbehalve melodramatisch. Gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer en een mens is vat vol tegenstrijdigheden, die vaak niet zijn te verklaren, enkel te accepteren. Aanrader.

ØØØØO



















Auteur(s): Julia Navarro
NUR: Vertaalde literaire roman, novelle
ISBN: 9789028424975 
Paperback, € 19,90, 830 p., 2013
Uitgever: Wereldbibliotheek

dinsdag 26 februari 2013

dinsdag 19 februari 2013

Happy family - David Safier

Gezellig modaal gezinnetje, de Wünschmanns. Uitgebluste papa waar weinig uitkomt, gestresste mama die overal alleen voor staat, explosieve puberdochter met veel te grote waffel en een zwijgzaam zoontje die zijn schoolpauzes op toilet doorbrengt. Met z’n kop in de pot gedouwd om precies te zijn. 

Duits scenarioschrijver David Safier weet het weer leuk te brengen, hoewel misschien ietwat minder fris en fruitig dan z’n drie eerdere absurde, net-niet-over-de-top romans (Mieses Karma, Jesus liebt mich en Plötzlich Shakespeare). Dat ligt wellicht aan zijn uitstapjes hier naar het vertelperspectief van de mannen. Die zijn toch lang zo sprankelend niet als het vertelperspectief waar Safier in uitblinkt; namelijk die van de geplaagde, vertwijfelde vrouw, 30+ en niet onder al te gunstig gesternte geboren. Vaak een single dame die onhandig en als een magneet ongeluk aantrekkend haar weinig betekenende bestaan –ondanks alle (on)mogelijk bedenkbare tegenslagen - de beoogde goede richting in probeert te leiden. Klinkt triest, ís ook een beetje triest. Maar soms ook –schrik!- erg herkenbaar. En vooral komisch.

Hopeloos geval in kwestie is hier Emma, die weliswaar getrouwd is maar verder niet bepaald in happy omstandigheden verkeert. Haar gezin leeft volledig langs elkaar heen en zelfs de sleur is een sleur geworden. De krampachtige poging om samen iets leuks te ondernemen slaat volledig door wanneer ze een oud besje aanrijden die hen vervolgens vervloekt. Letterlijk: de verkleedkostuums van het feest dat ze bezochten blijken niet langer kostuums en ze gaan betoverd door het leven als vampier, het monster van Frankenstein, mummie en weerwolf. In een Volkswagen busje crosst het gezin vervolgens Europa door om binnen 3 dagen de vloek te kunnen opheffen, maar of dat hen nou nader tot elkaar brengt? In ieder geval níet zolang die onweerstaanbaar sexy Graaf Dracula Emma tot de zijne wil maken…

Wees gelukkig met wat je hebt, want je weet pas wat je mist als het te laat is. Bovendien komt niks vanzelf. Safier is weer weinig subtiel en nog minder opzienbarend met de boodschap die hij wil brengen. Maar dat geeft niks. Happy family staat garant voor lezen met een constante glimlach om je lippen en een grote grijns op de loer. Alle gekheid op een stokje… hoe kan het toch dat Safier in Nederland niet de aandacht krijgt die hij verdient? In Duitsland heeft hij al jaren een miljoenenpubliek en is zijn roman Jesus liebt mich onlangs zelfs verfilmd. Vreemd dat zijn boeken hun weg naar de Nederlandse lezer niet lijken te kunnen vinden. Een genre dat opvallend genoeg geheel ontbreekt aan het Nederlandse boekenaanbod- heláás, want deze "feel good-kolder" zou een heerlijke verrijking zijn.  
 
ØØØOO


















Auteur(s): David Safier
Duits, onvertaald, roman
ISBN: 9783499252723
Taschenbuch, € 8.99, 352 pagina's, 2012
Uitgever: rororo

zondag 3 februari 2013

Diepe wonden - Nele Neuhaus

In 2011 bleek de eerste vertaling van Duits thrillerauteur Nele Neuhaus – Sneeuwwitje moet sterven- een ware sensatie. Meeslepend en vol vaart, origineel en nagelbijtend spannend- in één woord: een overrompelende thriller. Die verrassing, de euforie van de ontdekking van een nog onbekende, weergaloze schrijfster, is er bij het lezen van de tweede Nederlandse vertaling natuurlijk een beetje van af. Verwachtingen zijn nu hoog gespannen… De titel spreekt minder tot de verbeelding: Diepe wonden klinkt toch een tikkeltje blasé. Beschouw dat echter maar als een zoveelste staaltje bedrieglijke schijn waar Neuhaus in uitblinkt, want wat ís Diepe wonden weer een imponerende thriller.

Het  is eigenlijk een eerder deel in de serie rond rechercheur Pia Kirchhoff en haar chef Oliver Bodenstein. Niet echt een probleem, de delen zijn prima op zichzelf staand te lezen en het is eigenlijk verdraaid moeilijk te zeggen wélk deel voor een ‘beginnend Neuhaus lezer’ als eerste aan te raden is. Logisch bekeken lees je eerst Diepe wonden voor de chronologische ontwikkelingen in de privé-sfeer van de rechercheurs. Voor een bijzondere, wervelende leeservaring die je beduusd en ‘flabbergasted’ achterlaat is Sneeuwwitje moet sterven toch wel de betere eerste kennismaking. Het is dus maar net waar je meer waarde aan hecht.

(Com)plottechnisch is Diepe wonden uitermate vernunftig. De rechercheurs van bureau K11 komen te verkeren in de besloten kringen van de bekende Joodse liefdadigheidsfamilie Kaltensee, wanneer enkele van hun Joodse relaties met een nekschot op beestachtige wijze worden vermoord. Een link naar het Nazisme is in deze omstandigheden onvermijdelijk. Onvermoede connecties komen aan het licht. Identiteitsverwisselingen die hele stambomen ontwortelen. De tot dan toe bekende oorlogsgeschiedenis volledig weerlegd. De Kaltensees hebben zo hun beweegredenen om ondanks de dreiging die hen boven het hoofd hangt op zijn zachtst gezegd níet mee te werken met de autoriteiten.

Talloze mogelijkheden, rode draadjes die alle kanten opgaan in de speurtocht naar de dader en ware toedracht. Neuhaus laat haar rechercheurs dwalen in een complex labyrint van bedrog en misleiding. De lezer weet méér, door kunstig verwerkte maar ook minder subtiele hints gestuurd. Zeg maar liever; gemanipuleerd. Neuhaus solt met de lezer zoals de familie Kaltensee met de politie.

Hoewel nergens echt bloedstollend beklemmend is de spanning in dit mysterieuze, onnavolgbare plot wederom weergaloos. Hoe ingewikkeld ook, nergens valt een steekje in deze thriller: je zou het Duitse precisie kunnen noemen. Daarnaast is het als politiethriller ook nog een prettige melange van politie-debacles en privé-sores. En bijzonder Duits en opvallend (voor ons grappig) element; de ‘Verdutzing’, oftewel hét officiële moment –en daar zijn de Duitsers uiterst conventioneel in - waarop afgesproken wordt ‘je’en ‘jij’ tegen elkaar te zeggen.  Pia Kirchhoff en haar chef nemen deze enorme stap uiteindelijk dan toch op de een-na-laatste bladzijde, in dit derde deel in de serie, na twee jaar vol diverse vertrouwelijke onderonsjes, comprommiterende situaties en een bijna-dood-ervaring. Diepe wonden zelf is een thriller om ‘u’ tegen te zeggen, met alle respect voor Neuhaus.

ØØØØØ


















Auteur(s): Nele Neuhaus
NUR: Literaire thriller
ISBN: 9789021443225 Dit boek kopen
Paperback, € 19,95, 392 pagina's, 2012
Uitgever: Q

zondag 27 januari 2013

De zilveren adelaar - Ben Kane


Méér strategisch beschreven gevechten en prachtige sfeertekeningen van ver over de huidige grenzen tot in de diepste -en fataalste- uithoeken van het Romeinse Rijk in de eerste eeuw voor Christus. Ben Kane weet met De zilveren adelaar, het tweede deel van zijn spectaculaire trilogie over het begin van de aftakeling van het Romeinse imperium, weer mateloos te boeien.

Opgenomen in de tot "Het verloren legioen” gedoopte Romeinse legereenheid moeten de drie vrienden Romulus, Brennus en Tarquinius voor de Parthen vechten. Ze willen niets liever dan terugkeren naar hun stad, maar omstandigheden leiden hen juist verder en verder van Rome, helemaal tot aan de grens van India. Behalve de Scytische en Indiase vijand moeten ze ook nog eens vrezen voor de vijand binnen eigen gelederen. Hun strijdmakkers hebben namelijk ontdekt dat ze onsnapte slaven zijn en dús oneervol. Ze worden veracht en zijn hun leven nu nergens meer zeker- opgepakte ontsnappers wacht immers de doodstraf.

Romulus’ tweelingzuster Fabiola ondertussen maakt de teloorgang van de Romeinse democratie van dichtbij mee. Als vrijgekochte slavin weet ze op tijd te vluchten en zich bij haar minnaar Brutus, die voor zijn geliefde bevelhebber Caesar aan het Gallische front strijdt, te voegen. Zo is Fabiola dichter bij Caesar voor wie ze heimelijk diepe wraakgevoelens koestert, aangezien hij waarschijnlijk haar moeder heeft verkracht. Als Caesar ook haar lastig valt, begint er een vermoeden te rijzen welke kant Kane op wil in zijn interpretatie van het verleden.

De woelige periode in het Eurazië van v. Chr. leent zich er goed voor om Kane zijn lezers enerverende momenten en zijn drie helden precaire avonturen te laten beleven. Van verraad en vergiftiging tot hinderlagen en alles vertrappelende olifanten, van piraterij tot muiterij- elk hoofdstuk eindigt met een knallende cliffhanger. Het ligt er misschien wel érg dik op. Dit tweede deel berust beduidend meer op feitelijke gebeurtenissen en neemt regelmatig grote sprongen in de tijd. Was er in het Verloren legioen sprake van 4 jaar tijdverloop, in dit vervolg bestrijkt die maar liefst 12 jaar. Het heeft er veel van weg dat Kane leesdrang probeert  te creëren bij de lezer door de wat drogere uiteenzettingen continu af te wisselen met flinke spanningsuitschieters. Eigenlijk helemaal niet nodig, want zowel de innerlijke als fysieke reis van alle personages is meeslepend genoeg. Zo ook de verloop van de ons al bekende geschiedenis.

Hopelijk weidt Kane in het slotdeel van zijn trilogie meer uit over het intrigerende Mithraïsme dat een sturende invloed heeft op de gebeurtenissen. Een onder Romeinse soldaten en slaven in populariteit groeiend maar slechts gedoogd geloof in een god die stond voor gelijkheid in rangen en standen. Ook Romulus, Tarquinius en Fabula vestigen hun hoop op de goedheid van Mithras. Kane verwijst hier niet naar, maar Mithras blijkt een mythologisch figuur die in diverse opzichten sterk doet denken aan Jezus. Interessant wanneer je bedenkt dat de Kerstening zorgde voor de definitieve ondergang van het Romeinse imperium, zo omstreeks 500 n. Chr.

Meermaals voorkomende taalfouten als “zo weinig mogelijk” en “deze soort” en merkwaardige uitdrukkingen als “lawaaierig slikken” –mogelijk aan de vertaling gelegen-  storen helaas en hadden niet gehoeven. Dit verder te verwaarlozen manco wordt overigens prettig gecompenseerd door de toegevoegde lijst met boeiende verklaringen van Latijnse woorden en een door de auteur afgelegde verantwoording van zich veroorloofde vrijheden in feit en fictie. Waren alle geschiedenislessen maar zo sappig.

ØØØØO




















Auteur(s): Ben Kane
NUR: Literaire thriller
ISBN: 9789025369309
Paperback, € 19,95, 488 pagina's, 2012
Uitgever: Athenaeum-Polak & Van Gennep

donderdag 17 januari 2013

Trilogie: De wolven van Mercy Falls - Maggie Stiefvater

Bevat de boeken:
Huiver (2009)
Fluister (2010)
Voor altijd (2011)


Weerwolven zijn géén mythe. Althans, als we Maggie Stiefvater willen geloven met haar trilogie De wolven van Mercy Falls. Met volle maan heeft het niets te maken; eenmaal door een weerwolf gebeten verander je onder invloed van kou onherroepelijk in een wolf. De zomers, wanneer de temperatuur zacht is, zijn periodes waarin je gewoon als mens rondloopt. Totdat er een dag komt dat je om omduidelijke reden voorgoed een wolf blijft.

In Huiver ontmoet de 18-jarige Sam Grace, van 16 jaar. Hun verledens zijn al van jongsaf aan met verstrengeld: hij is een weerwolf, zij is ooit door een lid uit zijn roedel gebeten maar mysterieus genoeg nooit veranderd. Het is zomer, ze zijn verliefd en onafscheidelijk, maar hun relatie is geen gelukkige. Na de komende winter zal Sam namelijk permanent  een wolf blijven.
Dit eerste deel is doordrenkt van wanhoop en machteloosheid. Sam en Grace vertellen om en om hun belevenissen, hun gedachten. Met boven elk hoofdstuk de vermelding van de temperatuur op dat ogenblik wordt dreiging grimmig nog eens extra dik aangezet. Het kan niet anders dan slecht aflopen.

Dat is het voordeel van een gebundelde trilogie:  twee bladzijden doorbladeren en hoera- in deel twee –Fluister-  blijkt Sam ‘genezen’. Terwijl hij bezig is met het wennen aan het feit dat hij onverwacht een toekomst heeft, wordt Grace doodziek. De wolf in haar begint te ontwaken. Opnieuw dreigen de twee gescheiden te worden, want terwijl ze zich voorbereiden op het onvermijdelijke, verbieden haar ouders elke omgang met elkaar.
Opnieuw knijpende frustratie en radeloos verdriet dus. Dit deel bevat meer actie en variatie in perpectief door het toegevoegde verhaal van Isabel en Cole. Beiden ‘moeilijk’ en eigenzinnig en met een uitgesproken hekel aan elkaar, maar toch samen en naar Sam en Grace gedreven door zieke wolven.

Voor altijd sluit naadloos aan. Grace verandert nu bij kou in een wolf. Naar definitieve genezing voor alle zieke weerwolven wordt gezocht, maar ondertussen dreigt een directer gevaar. De wolven zullen namelijk worden afgeknald, nadat een door wolven aangevallen meisje  dood teruggevonden wordt.
De verhaallijn van dit derde deel is de meest complexe en ook het spannendst qua actie. Iets minder hartschrijnend, wel weer hartroerend.

Het geheel draait volledig om de Ware Liefde tussen Sam en Grace, een gevoelige, romantische jongen en een eigengereide, stoere meid. Twee aan hun lot overgelaten zielen die hun verwant in elkaar vinden. Hun liefde is beslist mooi en bijna benijdenswaardig, zij het verre van ideaal. Af en toe irriteert het hoe de twee aan elkaar hangen en ook het zwaard van afscheid dat hen eeuwig boven het hoofd hangt verliest langzaam zijn scherpte. Gelukkig zijn daar Cole en Isabel die de boel verluchtigen, hoewel ook zij een flinke portie persoonlijke sores te verstouwen hebben.

Een onderhoudende, sympathieke trilogie over vier jongeren die zich verzetten tegen hun ongewenste lot en daarbij in het reine moeten komen met zichzelf, hun afkomst en verleden, hun daden en wensen. De tragiek zal niet voor iedereen te pruimen zijn, al is deze serie zeker geen chicklit en overigens ook geen tweede Twilight saga. Daarvoor is ze te authentiek. Aangezien het einde van de serie open is zou het niet al te verbazingwekkend zijn als er ooit een vierde deel verschijnt, op veler verzoek van fans wellicht…

ØØØOO



















Auteur(s): Maggie Stiefvater
Ondertitel: bevat de boeken: Huiver. Fluister. Voor altijd.
NUR: Fictie 13
ISBN: 9789048814053 
Gebonden, € 19,95, 1056 pagina's, 2012
Uitgever: Moon

zondag 6 januari 2013

De beproeving / The Stand - Stephen King


Het is een beangstigende gedachte. Een ramp zoals die Stephen King meer dan dertig jaar geleden al beschreef in De Beproeving (wellicht beter bekend als The Stand) kan ons feitelijk elk moment overkomen. De hele samenleving geniepig en bijna ongemerkt doch wreed en onherroepelijk binnen een betrekkelijk lang tijdsbestek van drie weken voor 99% uitgeroeid. Niet  1- 2-huppekee weggevaagd door een druk op een rode knop. Met stille trom overvallen door een sluipmoordenaar;  een per ongeluk vrijgekomen virus, ontwikkeld als biochemisch oorlogswapen.

Na een paar dagen krankzinnig lijden en walgelijk ziek zijn gaat het lampje (gelukkig) uit. Tenzij je resistent blijkt en het geluk –of is het pech?- hebt bij die ene procent overlevenden te horen. Om je heen niets dan stervenden en ten slotte doden. Het leven zoals je dat kende over, voorgoed. Tot stilstand gekomen. Bevroren in de chaos van de allesoverheersende paniek. Geen duidelijk doel meer hebben. Alles waar je voorheen hard voor werkte –dure televisies, sieraden, mooie huizen, geld- ligt zó voor het grijpen- maar is nu absurd onbelangrijk.  

Dat is de situatie zoals King die schetst. Aan de hand van levensechte personages toont hij de aftakeling, bij ieder een verschillend proces, maar bij allen met dezelfde bizarre uitkomst: hoe dan ook ellende. Een tijdperk waarin blijkt of je een sterk of zwak karakter hebt breekt aan. King zou natuurlijk King niet zijn als er geen bovennatuurlijk aspect zit in zijn verhaal en als het Goed en het Kwaad niet in conflict geraken. De overlevenden met een zwak karakter worden gerecruteerd door de zogenaamde Duistere Man, wiens snode plannen tegen die van de goede Moeder Abagail indruisen. Zij is het verzamel- en middelpunt van de overlevenden met een sterk karakter. Die in principe kiezen voor het goede, in zichzelf en voor elkaar. Dat het niet meevalt om een democratisch en vreedzaam bestaan op te bouwen blijkt wanneer de nieuwe samenleving schoorvoetend overeind krabbelt. En groeit.

Kings bespiegelingen zijn treffend en confronterend. Hij is hard in zijn oordeel. De mens is per definitie zwak. Zijn overlevers hebben slechts uitstel gekregen; vervallen snel weer in hun oude destructieve gewoontes, zo, dat het niet anders kan dan dat de wereld over een eeuw of anderhalf alsnog zal uitsterven.

De Beproeving is niet echt een makkelijk boek om te lezen. Niet zozeer qua stijl, want die is briljant. Kings vertelkunst sleept je het ruim 1200 pagina’s dikke boek door. Tegelijkertijd is die omvang Kings achilleshiel aangezien hij te véél wil vertellen. Niet voor niets was de oorspronkelijke uitgave van De Beproeving aanzienlijk dunner en is het pas tien jaar later –toen zijn naam eenmaal was gevestigd- in volledige, onverkorte versie verschenen. Als sociologische, psychologische roman is dat een verrijking, temeer omdat je als lezer als het ware vergroeit met de (aanvankelijk wel verwarrend vele) personages. Het vergrote ‘soapgehalte’ gaat echter wel danig ten koste van het boek als (post)apocalyptische thriller. Het eerste deel is verbijsterend spannend, het zindert en overweldigt en ook daarna is de onwerkelijke desolate situatie goed voor zenuwslopende nieuwsgierigheid. Die prikkelende suspense kabbelt helaas grotendeels weg zodra de mens zich herpakt en weer ‘normaal’ begint te leven. Intriges en oorlog steken de kop weer op – reële gegevens, ons maar al te goed bekend en zo is het niet langer het fascinerend mysterieuze dat naar de keel grijpt.

Wie eenmaal begint met lezen zal waarschijnlijk niet meer kunnen stoppen. Hoewel dus wat onevenwichtig in zijn opzet is De Beproeving in de eerste plaats een meeslepende, sfeervolle fantasie. Vooralsnog. Een tijdloos verhaal dat haast gelezen kan worden als handleiding voor hoe het dus níet moet. Het zal bij lezen blijven. Gewoon van genieten en als je ’s nachts wil kunnen slapen vooral je kop in het zand gestoken houden...  


ØØØØO




















Auteur(s): Stephen King
Serie: ReuzePoema
NUR: Pockets spanning
ISBN: 9789024531264
Paperback, € 22,50, 1232 pagina's, 2009
Uitgever: Luitingh

donderdag 3 januari 2013

Saeculum - Ursula Poznanski


Na Erebos, het verrassend originele en populaire debuut van Ursula Poznanski, is onlangs Saeculum (uitspraak: [Seekoeloem] Latijn voor ‘eeuw’ of ‘leefwereld’/’aards bestaan’)  verschenen. Géén vervolg op Erebos en ditmaal echt bedoeld voor de iets oudere lezer (15+), maar wel minstens net zo spannend en meeslepend.

Opnieuw speelt Poznanski met de vervaging tussen spel en werkelijkheid. Een groep studenten gaat voor vijf dagen ‘larpen’ oftewel een live rollenspel spelen. Illegaal toeven ze in de bossen ergens in the middle of nowhere en zijn ze volledig verstoken van alle moderne faciliteiten. Ze bevinden zich helemaal in de door hen verkozen 14e eeuw.
Arts in opleiding Bastian heeft de eer met de groep mee te mogen. Hun aanvankelijke euforie vervaagt echter al snel als de idylle onherroepelijk verscheurd wordt door de eerste verdwijning van een van de spelers. Meer desastreuze voorvallen volgen. Een duidelijke verklaring is er niet:  hebben ze een spelbreker in hun midden of worden ze van buitenaf gesaboteerd? En als hun terugkeer naar de 21e eeuw bemoeilijkt wordt rijst onwillekeurig ook de vraag: wat heeft de beruchte middeleeuwse doem van twee rivaliserende broers en hun gruwelijke bloedcrypte met hen te maken? Opgehitst door de ‘heks’ Doro komt het verleden angstaanjagend meer en meer tot leven en wordt de werkelijkheid minder reëel.

 Saeculum is geen traditionele tijdreis noch een simpel ‘middeleeuwtje spelen’. Het is een waargeworden nachtmerrie waarin individuen in het nauw, opgedreven door een charismatisch leider voor een onwaarschijnlijke, buitengewoon fatale daad als groep komen te staan. De anonieme dood is hun metgezel- iets wat kiezen soms griezelig gemakkelijk blijkt te maken.

Wat een complex en geweldig geslaagd boek van Poznanski weer. Het verhaal en de spanning doen in de verte denken aan een mix van films als The Game, de bloedstollende filmklassieker The Blair Witch Project en het verstikkende The Hole.  Saeculum leest als een rit met de TGV waarbij je af en toe aan de noodrem moet trekken om niks te missen. Eenmaal eindpunt bereikt wil je de hele reis dan ook liefst meteen helemaal opnieuw beginnen.  Een opvallend aannemelijk en treffend reëel anti-sprookje. Zonder meer een aanbeveling!
 
ØØØØØ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Auteur(s): U. Poznanski
NUR: Fictie 15+
ISBN: 9789047704836, paperback, p.421
Paperback, € 19,95, 2013
Uitgever: Lemniscaat, Uitgeverij