De kroon van de Tearling - Erika Johansen

De Tearling is de naam van een koninkrijk dat gesticht is in het oude Europa nadat de wereldbeschaving vergaan is. Tweeduizend Amerikaanse en Britse kolonialen waagden zich aan de Grote Oversteek en probeerden hier een nieuw bestaan op te bouwen. Helaas ging veel kennis verloren en tientallen decennia later verkeert hun beschaving in een staat à la de Middeleeuwen. Omringende buurlanden zijn een stuk geavanceerder en vormen een grote bedreiging voor de Tearling. De machtige Rode Koningin uit Mortmesne poogt haar scepter ook over de Tearling te zwaaien. Na de dood van de laatste Tearse koningin ligt de leiding in handen van een slappe regent die een soort bestand met Mortmesne onderhoudt door maandelijks een gruwelijke belasting te betalen. Na negentien jaar wordt de in verborgenheid opgegroeide prinses Kelsea naar het paleis geleid met het voornemen de troon op te eisen.

Kelsea, opgevoed tot de toekomstige koningin maar nog boordevol puberale fratsen. Met een instant-crush op de mysterieuze rebel en bandiet ‘De Fetch’ die ze onderweg ontmoet en die zij een zwaarwegende belofte doet. Met een minderwaardigheidscomplex wat haar voorkomen aan gaat (ze is lomp en bepaald niet knap) en een verzamelwoede voor boeken (die zeer, zeer zeldzaam zijn: dat krijg je als de beschaving vergaat op het moment dat er alleen nog e-boeken bestaan) Een prinses op wier hoofd een torenhoge beloning staat. Die zich toch naar het hol van de leeuw waagt, van alle kanten aangevallen en aanslagen trotserend. Kelsea wordt dan ook snel volwassen, vastbesloten als ze is een betere koningin te worden dan haar moeder –die ze nooit heeft gekend- was. Eigenwijs en buitengewoon standvastig weet ze zich te manifesteren te midden van haar volk én vijanden. Daarbij creëert ze alleen wel prompt een situatie waarin een oorlog met Mortmesne onvermijdelijk is…

De Kroon van de Tearling van Erika Johansen is een opvallende nieuwe Fantasyserie. Een originele kruising van ‘klassieke’ fantasy met dystopische fictie die tegenwoordig zo populair is: een soort ‘Ronja (de roversdochter) meets Katniss Everdeen’ in een Game of Thrones setting. Inclusief magie en bovennatuurlijke wezens (al dan niet door genetische manipulatie te verklaren). De nadruk ligt toch wel op de Middeleeuwse fantasy. Elke keer als er een in-contemporain element opduikt is het even met de ogen knipperen: oh ja. (Leuk!) Het belooft wat voor het vervolg, want dat kan in principe alle kanten op, óók de meer ‘futuristische’.

Behalve een spannend, episch avonturenboek is De Kroon van de Tearling ook een Coming of Age verhaal. Kelsea groeit in rap tempo (misschien íetsje te rap) van drammende tiener uit tot een overtuigende, verstandige (meestal) heerseres die de harten van haar omgeving voor zich wint (Voorspelbaar, maar niet cliché. Kelsea is een heerlijke koningin, echt een onweerstaanbare meid.) Het valt op dat de Nederlandse uitgeverij dit boek heeft weggezet onder algemene noemer Fantasy en het niet als Young Adult heeft gecategoriseerd, wat het in wezen wel is. Nu bereikt het boek een breder lezerspubliek, en wel terecht, want ook voor oudere Fantasylezers is het beslist een aanbeveling. Johansen biedt ons (in papieren én elektronische vorm) een vernieuwende sage met een flink hoge verslavingsfactor en werkelijk verrukkelijke humor.

ØØØØO
























Auteur(s): Erika Johansen 
NUR: Fantasy 
ISBN: 9789022569627 
Paperback, € 19,99, 448 pagina's, 2015
Uitgever: Boekerij

Zie Hebban Crimezone: De memoires van Sherlock Holmes - Sir Arthur Conan Doyle

http://www.hebban.nl/recensies/gerry-hameetman-over-de-memoires-van-sherlock-holmes


ØØØOO

Auteur(s): Arthur Conan Doyle 
NUR: Literaire thriller 
ISBN: 9789022572702 
Paperback, € 17,50, 304 pagina's, 2015
Uitgever: Boekerij

Wolfsbloed (De laatste wachter 2) - Alexandra Penrhyn Lowe

Nog maar een uurtje geleden heeft Eveline de dood ternauwernood overleefd. Nou ja, eigenlijk is het alweer ruim twee jaar geleden (in Sevenster, het eerste boek van De laatste Wachter serie), maar het tweede deel gaat precies dáár weer verder. Gelukkig heeft Eveline die nacht allerlei nachtmerries over het gebeurde. Staat het verhaal gelijk weer helder voor de geest, of je weet nu hoe het ervoor staat en kunt hier moeiteloos instappen. Dat schrijfster Alexandra Penrhyn Lowe ook scenario’s voor televisieseries (o.a. Het Huis Annubis) schrijft blijkt wel weer.

Eveline heeft haar Eerste Kus nog maar net uitgewisseld of de jongen in kwestie is veranderd in een Wraakengel. En zij schijnt een Wachter te zijn… dat gaat -dat mág!- niet samen. Hoe graag ook Eveline de draad van haar eerder nog verfoeide leventje als veertienjarige weer zou willen oppakken, de geesten die haar als laatste Wachter van het geslacht Sevenster belagen maken dat onmogelijk. Lastiger nog: de leden van de duivelse Broederschap van Belial willen haar om het leven brengen.

Na een paar aanslagen zit er dus weinig anders op dan haar niet-vriendje en hartsvriendin Cleo voor hun eigen veiligheid achter te laten. In Parijs zit een school, als het ware een magisch asiel, waar Wachters (van andere geslachten) onderwezen worden in het verdedigen van bovennatuurlijke geheimen. Helaas voor Eveline beginnen de problemen daar pas echt goed.

Want ‘zomaar’ wezens vermoorden is heel wat anders dan jezelf verdedigen. Bovendien beschikt zij als enige (halve) Wachter niet over de Wachterkracht, hoe fanatiek ze ook oefent. Een buitenbeentje is ze, ook onder gelijken. Als Eveline dan ook nog eens ontdekt dat de Broeders van Belial een aanslag op de Wachters beramen, komt ze in een vreselijk lastig parket. Want als ze het de anderen vertelt, verraadt zij haar moeder die zich –al dan niet vrijwillig- bij de broederschap heeft aangesloten…

Sterker nog dan het eerste deel eindigt Wolfsbloed met een waanzinnige cliffhanger. Het verhaal eindigt veel te gauw in dit niet al te dikke boek, dat nog geen driehonderd pagina’s telt. Niet erg trouwens: sommige lezers schrikt een dikke pil toch alleen maar af. En die extra pagina’s heeft dit tweede deel absoluut niet nodig om weer mega-spannend te zijn, terwijl er ook ruimte is voor humor en die fijne, naturelle dialogen waar Alexandra Penrhyn Lowe zo goed in is. Goed nieuws bovendien voor jongens, want Wolfsbloed is ook leuk voor hen, aangezien hier een stuk minder ‘romantisch meidengezever’ in voorkomt. Tijd dus voor een nóg groter lezerspubliek (opnieuw al vanaf 13 jaar en ouder!) en nóg meer (Crimezone) Awards. En het derde deel natuurlijk.

 ØØØØO

Auteur(s): Alexandra Penrhyn Lowe 
Serie: De laatste Wachter-reeks
NUR: Fictie 15+ 
ISBN: 9789400502413
Paperback, € 15,00, 336 pagina's, 2013
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

Stof - Hugh Howey

Zelden boeken gelezen die zo tot de verbeelding spreken als de boeken van Hugh Howey. Zijn ooit als online blog begonnen Wool-serie (in het Nederlands gepubliceerd als de Silo-trilogie) is verslavend fascinerend en uitermate bevreemdend. Met een hoofd bárstensvol vragen was het nu gelukkig vrij kort wachten op de vertaling van het laatste deel, een kleine maand geleden: Stof.

Met zoveel onduidelijkheden vraag je je ongerust af (zeker bij het zien van dit dunnere deel) of al die vragen wel beantwoord gaan worden. Bij het haastig omslaan van de ene na de andere bladzijde neemt die bezorgdheid een steeds concretere vorm aan. Gaat het einde van de trilogie überhaupt wel bevallen?

Deel twee, Schakel, vormde als het ware een prequel op Silo, chronologisch eindigend waar dit eerste deel eveneens eindigde. Stof gaat verder vanaf dat moment en wel in sneltreinvaart. In de opstandige silo 18 is Juliette tot Burgemeester benoemd en daar gebruikt zij haar bevoegdheden om (omstreden) graafwerkzaamheden te verrichten. Ze graaft naar silo 17, de lang vergane silo waar enkele overlevenden -haar vrienden- zitten. In Silo 1 doet de door de Buitenlucht besmette Donald samen met zijn ontwaakte zus Charlotte ondertussen verwoede pogingen het ene doemscenario te voorkomen om vervolgens op een ander (wel gewenst) doemscenario af te stevenen.

Halverwege het boek gebeurt het schier ondenkbare. Even een ‘waarschuwing’ voor de al te zeer betrokken lezer; bereid je voor, néém even afstand (laat het boek een paar dagen liggen, ‘wen’ gewoon even aan deze onvoorziene plotwending. Heel begrijpelijk) Enige wrevel kan hierna de kop hebben opgestoken- Howey maakt het voor zichzelf wel heel lastig de verwachtingen van zijn lezers tegemoet te komen. Maar daar is het hem duidelijk niet om te doen en plot-technisch komt het dan ook uiteindelijk allemaal logisch uit. Na honderden jaren wordt het mysterie van de Buitenwereld onthuld, de overlevenden stappen naar buiten en zijn klaar voor een Nieuw Begin.

Op zich een prima afloop: alles klopt en is (min of meer) helder en aannemelijk. Een happy end, wat wil je nog meer? Nou, méér. Howey voelt kennelijk nattigheid en probeert zich in een nawoord te ‘verdedigen’. Zijn einde ís inderdaad geen einde, want eindes zijn momentopnames. Het is aan de lezer zelf te bedenken hoe het verdergaat. Ja ja.

Wat hier waarschijnlijk gebeurt is dat Howey zijn onwezenlijke wereld zó ver heeft doorgevoerd tot een zó danig hoog niveau dat het zo goed als onmogelijk is je neer te leggen bij een dergelijk banale uitkomst. Drie boeken lang leek hij naar een veelbelovende climax -de sleutel van het wurgende enigma, de clou van het zo zorgvuldig dichtgelaste plot!- toe te werken. En vervolgens pakt die climax op de een of andere manier als anti-climax uit. Tamelijk ontredderd sla je het boek ten slotte dicht.  

Had Howey het anders kunnen doen? Eigenlijk niet, gezien de manier waarop hij zijn epos schreef: steeds een hoofdstuk online zetten zonder tijdens het verdere verloop nog iets te kunnen veranderen. Zoals opgemerkt, plot-technisch zit het allemaal wel goed. Schrijven kán Howey. Alleen al het feit dat hij zulke sterke emoties teweeg brengt kan hij vet op zijn conto schrijven. En het einde van een goede serie geeft altíjd een dubbel gevoel, aangezien het een afscheid van fijn leesvoer inhoudt. Dus, nogmaals, wees als lezer gewaarschuwd (of wat terughoudender). Ga deze impressieve serie vooral lezen, maar –om in de sfeer van het boek te blijven- raak het perspectief niet kwijt...

ØØØOO

Auteur(s): Hugh Howey 
NUR: Science fiction 
ISBN: 9789021456676
Paperback, € 19,99, 304 pagina's, 2015
Uitgever: Q

Onyx (Boeken van het Begin deel 3) - John Stephens

Voor wie graag pas begint met het lezen van een serie als die compleet is (een erg praktisch voornemen, scheelt soms jaren frustratie), hier een belangwekkend startsein: John Stephens Boeken van het Begin is eindelijk áf! Twee jaar na het tweede deel (Robijn) verscheen onlangs Onyx, het derde en slotdeel van deze prachtige fantasyserie voor de jeugd.

Keurig in de lijn der verwachting valt de beurt aan de twaalfjarige Emma -de jongste telg van de Wibberly kinderen- om ‘haar’ boek te zoeken. Tamelijk tricky, aangezien hun aartsvijand Magnus Ominus ook op het boek aast. En als hij dit magische Boek van de Dood, de “Afrekening” genaamd, in handen krijgt zal hij de hele wereld kunnen overheersen.

De zaken staan er slecht voor, want de Magnus heeft de aanval op het magische rijkdom al geopend. Dwergen, elfen en reuzen trekken zich terug naar een laatste schuilplek en de volkeren moeten hun krachten bundelen (wat nog helemaal niet meevalt).

Tot overmaat van ramp heerst er onduidelijkheid over de Voorspelling, die niet compleet blijkt te zijn. Want hun rots in de branding en bondgenoot in de queeste professor Pym heeft namelijk een belangrijk ding níet verteld. Zodra de drie Boeken bijeengebracht zullen zijn moeten de kinderen sterven opdat het kwaad definitief verslagen wordt…

Onyx completeert de wereld van John Stephens in alle opzichten. Stephens schudt lekker bekende en nieuwe Fantasy-elementen op eigengereide wijze door elkaar. Het boek is weer een overweldigende golf van spannende gebeurtenissen. De beslissingen die Emma moet nemen zijn bepaald niet kinderachtig en wel de meest ingrijpende tot nu toe. Aan haar de keuze tussen leven en dood, tussen recht en onrecht- met het lot van haar broer en zus, zichzelf én van de hele wereld in haar handen. En zoals Emma zich voorhoudt: dat is niet niks voor een meisje van haar leeftijd. Jawel, de licht ironische ondertoon die in Robijn even ontbrak is terug. Het maakt Onyx plezierig lezen en tegelijkertijd ook weer wat jeugdiger.

Het einde is -zoals het hoort bij een fijne serie- jámmer. Maar wel een om tevreden mee te zijn. Al komt er een eind aan de magie (in het leven van Wibberly’s dan!), we weten vanaf nu mooi wel wat de Zin van het Leven is. En dat is ook niet niks. Zoetsappig? Nou néé.

ØØØØO























Auteur(s): John Stephens 
Ondertitel: De boeken van het Begin 3
NUR: Fictie 13-15jaar 
ISBN: 9789047516910
Gebonden, € 18,99, 400 pagina's, 2015
Uitgever: Van Goor

Zie Hebban Crimezone voor: Laat me niet alleen - Gilly Macmillan

Mijn recensie:
http://www.hebban.nl/recensies/gerry-hameetman-over-laat-me-niet-alleen

ØØØØO




















Auteur(s): Gilly Macmillan 
NUR: Literaire thriller 
ISBN: 9789026329463
Paperback, 491pp, € 19,99, 2015
Uitgever: Ambo|Anthos

Boek 1 van de Kronieken van de Zeven Eilanden: De heersers van Kir - Mariëtte Aerts

Onderstaande recensie is geschreven i.o.v. Hebban Science Fiction & Fantasy:
http://www.hebban.nl/recensies/gerry-hameetman-over-de-heersers-van-kir

ØØØØO

Auteur(s): Mariette Aerts 
Serie: De kronieken van de Zeven Eilanden
NUR: Fictie 13 
ISBN: 9789051163599
Paperback, € 15,95, 400 pagina's, 2014
Uitgever: De Vier Windstreken, Uitgeverij

De zomer hou je ook niet tegen - Dimitri Verhulst

Dimitri Verhulst zoekt de grenzen op van het sociaal acceptabele in De zomer hou je ook niet tegen, de novelle die hij schreef voor de Boekenweek 2015. Je moet er maar op komen, een zwaar gehandicapte jongen (gradatie: "kasplant") laten ontvoeren door een man die zo nodig zijn levensverhaal kwijt moet. Voor nog wat extra theatraliteit liefst bovenop een Franse berg.
In de Literatuur alles geoorloofd? Het zal een kwestie van smaak zijn, de sociaal inlevende geest wordt hier in ieder geval danig op de proef gesteld. De man neemt de tijd voor zijn relaas, blijft tegen de jongen aanpraten die toch boe noch bah kan zeggen. Luier verschonen kan even niet, hij moet maar zo lang teren op yoghurtdrankjes en gelukkig trekt zijn spastische aanval (na 24 uur géén medicijnen) vanzelf weer weg. Och, en een paar slokken wijn moet kunnen,
Ver- en doorbijten, naar het einde van dit geschenk dat naar een verdekte vorm van waanzin riekt (heel toepasselijk, gezien het thema van deze Boekenweek). De hele rit geen idee wat hier nu precies het púnt is van die Verhulst, wáár wil hij heen..? Het moet precies diezelfde sociaal gevoelige geest zijn die dat uiteindelijke punt van Verhulst ervaart als een kraan die abrupt open wordt gezet.
De onwil om 'mee te gaan' met Verhulst blijft, maar eerlijk is eerlijk, het komt wel aan. Een schizofreen oordeel bij onderstaande lezer dus, om in toepasselijke termen te blijven.

ØØØOO

Tijdens de Boekenweek van zaterdag 7 maart 2015 t/m zondag 15 maart 2015 cadeau van de boekhandel bij besteding vanaf E12.50 aan Nederlandstalige boeken.

Auteur(s): Dimitri Verhulst 
Uitgever: Stichting CPNB
Hardback, 96 pagina's, 2015

De boeken van Fitz en de Nar (I): De moordenaar van de Nar - Robin Hobb

Mensen die de drie trilogieën over de Zes Hertogdommen in de kast hebben staan prijken zullen (héél begrijpelijk) een rondedansje hebben gemaakt toen bleek dat Fitz en de Nar terug zouden komen in een nieuwe trilogie. Beetje met een dubbel gevoel misschien, want de verwachtingen erg hoog gespannen, maar hoe dan ook: méér magisch genieten van Hobbs heerlijke personages. Goed, het duurt even eer de oude Fitz (echt) terug is, bedaarde huisvader als die oude moordenaar geworden is. En het neemt helemaal zijn tijd voor de immer ongrijpbare Nar ten tonele verschijnt. Verwacht dan ook niet teveel actie in dit eerste deel. Het verhaal komt eigenlijk pas goed – maar dan ook wel echt góed- op gang in de laatste paar hoofdstukken die je vervolgens snakkend naar meer achterlaten. Hobb zet op haar zo kenmerkende wijze haar verhaal zorgvuldig en liefdevol uiteen, bouwt langzaam een nieuw, tot de verbeelding sprekend decor en introduceert met aandacht nieuwe personages. De moordenaar van de Nar is eigenlijk een wonderlijke mix van nieuwigheden en herinneringen. Nostalgisch en tegelijkertijd veelbelovend. Heel fijn is een belangrijk nieuw perspectief vanuit een personage die omwille van de plot hier beter niet nader genoemd kan worden. Haar beleving, haar onwetendheid van de geschiedenis van de oorlogen met het Vermogen, haalt de banden met dit verleden weer aan: geeft de lezer de gelegenheid zijn geheugen op te frissen. Daarnaast maakt dit het boek ook geschikt voor lezers die nog níet bekend zijn met de drie trilogieën. Bijgevolg is dat de vaart in het verhaal dus nog wat ver te zoeken is- tegelijkertijd raak je hier wel weer onherroepelijk betrokken bij Fitz en vele anderen. Na een betrekkelijk vreedzame periode zijn ze gedwongen een nieuwe weg in te slaan: het geslacht van de Witte Profeten wordt bedreigd. Alles wat Fitz en de Nar destijds hebben bereikt lijkt nu voor niets te zijn geweest. De oude instincten van Fitz worden zonder pardon weer opgerakeld, want wee je gebeente als iemand aan zijn geliefden komt… 

ØØØØO

Auteur(s): Robin Hobb 
Serie: De boeken van Fitz en de Nar
NUR: Fantasy 
ISBN: 9789024564842
Gebonden, € 24,95, 768 pagina's, 2014
Uitgever: Luitingh Sijthoff Fantasy

Weerwater - Renate Dorrestein

“Flessenpost” van Renate Dorrestein, afkomstig uit het parallelle bestaan waarin zij tijdens het creëren ervan –met waarschijnlijk gemengde gevoelens- getoefd heeft. Een fictieve toekomst: een mogelijk, maar in ieder geval zorgvuldig geconstrueerd toekomstbeeld, waarin Dorrestein met overduidelijk veel lol allerlei statistieken, feiten en actualiteiten door elkaar heeft geschud. En het weer perfect in elkaar legde tot een verwrongen plaatje.

Vier pagina’s slechts kost het haar om de gevolgen van het vergaan van de wereld te schetsen. Het acute verval van de mensheid – de Beschaving- behoeft bij haar niet veel meer woorden dan het melden van de gevolgen van de stroomuitval en de snel oprukkende natuur die de aftakeling in alle facetten van het menselijke milieu in werking zet. Meer hoeft ook niet. Iedereen die wel eens een post-apocalyptische roman heeft gelezen-of als film gezien- ‘kent’ het wel. Blasé? Niet echt. Als de Apocalyps direct om de hoek plaatsvindt, is de impact wel heel huiveringwekkend dichtbij en akelig herkenbaar.

De wereld is er dus niet meer. Niets bestaat nog, op Almere na, omgeven door een muur van allesvernietigende mist. Laat nou net Almere bij uitstek goed autarkisch blijken te kunnen functioneren. Met een sterke wil te overleven, want Almere is een ‘stoere stad’. Om met de woorden van de Wethouder van Culturele Zaken te spreken, degene die Renate als gastschrijver uitnodigde en haar na de ramp tot stadschroniqueur bombardeert. Op quasi-laconieke toon die wanhoop en waanzin op afstand moet houden schrijft Renate haar verslag.

Ironisch genoeg is het handjevol mannen dat in de plaatselijke gevangenis bewaard werd letterlijk van levensbelang voor de overlevenden die voor het merendeel uit vrouwen bestaan. Een dystopisch decor waartegen –weinig verrassend in een roman van Dorrestein- feministische standpunten prima worden weggezet. De ‘ex’- gedetineerden worden aangesteld als clanhoofden van de in het leven geroepen Naaste Families. En noodzakelijke sociale regeling, want niemand heeft nog bloedverwanten. Almere was immers een forensenstad: vandaar ook de afwezigheid van mannen en complete gezinnen op het moment van de ramp die zich overdag voltrok (Mooi voorbeeld van geniaal toegepaste gegevens)

Het gevolg is een nieuwe defecte maatschappij, met aan de ene kant een totaal gebrek aan privacy en aan de andere kant een verpletterend tekort aan intimiteit. De nieuwe leiding is totalitair en ondemocratisch, de clanhoofden zijn (natuurlijk) haantjes, machtsbelust en niet lang tevreden met hun bijkomende positie als ‘Almeerse dekhengsten’. Want baby’s moeten er komen. Een baby is het nieuwe symbool van de hoop. Een drogreden, overigens een van de velen waarmee Renate en de vijf of zes andere overlevenden die ze van nabij volgt mee klaar moeten zien te komen. De hoop slaat dramatisch om bij de komst van baby Ally (inderdaad, afgeleid van Almere) die een hysterie en stemmingmakerij binnen de wankele samenleving teweeg brengt die hen tot ver over de rand –of precieser: de mistwal- leidt. Waarna wellicht een níeuw Nieuw Begin aanvangt, zelfs al is het enkel in de vorm van definitieve acceptatie en berusting.

Het stadsbestuur had in 2014 geen betere gastschrijver dan Renate Dorrestein kunnen aanstellen om het nationaal verguisde Almere meer aanzien te geven. De inwoners kunnen zich niet anders dan buitengewoon verbonden en uitverkoren voelen na het lezen van Weerwater, trots op hun stad met al haar min- en pluspunten. In Almere heeft Dorrestijn het perfecte decor gevonden om een on-Hollands drama binnen de Nederlandse literatuur te kunnen schrijven zonder zich in onmogelijke bochten te moeten wringen voor geloofwaardigheid. Van de Fantasy-achtige naam Weerwater- gewóón de naam van het centrale stadsmeer- tot het chronische gebrek aan leesbrilletjes die haar professie in gevaar brengen aan toe- alles klopt. Dit is lezen met aan afgrijzen grenzende bewondering.

ØØØØØ

Auteur(s): Renate Dorrestein 
NUR: Literaire roman, novelle 
ISBN: 9789057597121 
Paperback, 299 pp, € 19,50, 2015
Uitgever: Podium 

Teatro Olimpico - Kees 't Hart

Verpest, misleid, verraden, afgezet en gebruikt. Woorden die je niet zo expliciet in deze roman vindt, maar die bij het lezen wel nagenoeg élke alinea (!) in gedachten oplichten als een neon rood knipperend alarm. Naïviteit ten top, bijna aandoenlijk als het niet zo verdraaid frustrerend was. Een bladzijde omslaan is niet hetzelfde als een bord voor de kop wegslaan, bovendien dient alweer de volgende tegenslag verwerkt te worden.

Ergens wel begrijpelijk dat (amateur)toneelschrijvers hun eersteling - vaak hun lievelingsgeesteskindje, betekenisvol als het in vele opzichten is-  koste wat kost op de planken willen brengen. En als het dan gaat om de eeuwenoude (oh zo delicate en dramaturgisch niet erg praktische) planken van het beroemde Teatrico Olimpico in Vicenza, heb je daar veel, héél erg veel voor over. En wil je daar wel wat alarmsignalen voor missen.

In de nieuwste roman van Kees 't Hart geven twee theatermakers uit Den Haag een verbijsterend 'scenario' van hoe een opvoering niet moet worden georganiseerd- achteraf bezien. De twee zijn hartstochtelijk 'fan' van Jean-Jacques Rousseau - en dan wel als banaal persoon, níet als de geïdealiseerde filosoof!- en hun toneelstuk Rousseau is tegendraads binnen de algemene canon van Rousseau-interpretaties, wars van alle geijkte kenmerken. Helaas, zo uitgesproken als hun overtuigingen zijn, zo slecht zijn ze er in het uitspreken ervan.

Wanneer Rousseau met middelmatig succes is opgevoerd in Nederland, worden ze gevraagd hun stuk op een Rousseau festival in Italië op te voeren. Een hartenwens ineens binnen handbereik. Maar van begin af aan lijkt de hele onderneming hun letterlijk uit handen genomen te worden. Taal en afstand ondermijnen alle praktische en financiële (bege)leiding. Alles moeten de twee zelf organiseren, vooral daar waar de middelen ontbreken. Een Italiaans acteur kiezen aan de hand van een foto. Zelf maar de vrachtwagen met het decor rijden (zonder Groot Rijbewijs). Slapen in de cabine, aangezien er geen onderkomen is geregeld. Eenmaal in Vicenza wil het de mannen echter ook maar niet lukken de regie -letterlijk en figuurlijk- terug in eigen handen te krijgen. Steeds meer de coulissen ingeduwd blijven ze toch onverwoestbaar optimistisch, niet van zin hun droom op te geven en zichzelf keer op keer voorhoudend dat het tij zal keren. Al heeft het 'soms' de schijn tegen, iedereen bedoelt het tenslotte in de grond van de zaak goed.

Alsof dát wat oplost. Dertigduizend euro armer zijn ze, wanneer het toneelstuk dat eigenlijk niet meer hun toneelstuk is twee keer is opgevoerd in het Teatro Olimpico. Maar nóg vol goede hoop dat ze gezien hun belangwekkende bijdrage aan Europees toneel achteraf nog in aanmerking komen voor toneelsubsidie. De roman Teatro Olimpico is hiervoor in feite het pleidooi. Eerlijk en ontstellend openhartig, zodanig dat het ongeloofwaardig neigt te klinken. Het is lachwekkend en schrijnend tegelijk hoe twee verblinde enthousiastelingen er klakkeloos vanuit gaan dat alles goed zal komen, wel goed móet komen. Paradoxaal, tot op het absurdistische af. Ironisch genoeg (en wat knap van 't Hart) precies wat onze theatermakers in wezen juist zo verfoeien, dit 'Theater' van het Absurde, boordevol verachtelijke evidenties c.q. aannames.

Kortom, een project dat op Beckett-iaanse wijze gedoemd is grandioos te mislukken. Dat geldt beslist niet voor deze roman van Kees 't Hart an sich, die terecht genomineerd staat op de longlist voor de Libris Literatuurprijs 2015.

ØØØØO




Auteur(s): Kees 't Hart
NUR: Literaire roman, novelle
ISBN: 9789021455990
Paperback, € 18,99, 221 pagina's, 2014
Uitgever: Querido

Pogingen iets van het leven te maken- Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar

Je zou er voor tekenen, net als Hendrik Groen in (redelijk) goede gezondheid en bij volle verstand een drieëntachtigjarige leeftijd bereiken. Hoewel…

Je staat wel frustrerend machteloos als je eenmaal in een verzorgingstehuis bent beland. Waar je afhankelijk bent van de beslissingen van een keiharde zakelijke directrice die met name de goede naam van het tehuis hoog lijkt te willen houden, en niet zozeer in het belang van de inwoners zelf. En waar je (dus) nog geen sneetje toast mag roosteren op je eigen kamer. Waar je lijdzaam moet toezien hoe je beste vriend een been verliest (slechte doorbloeding) en steeds meer medebewoners het hoofd moeten bieden tegen de sluipmoordenaar Alzheimer. Het ongemak moet verdragen van inlegkruisjes die helaas noodzakelijk zijn gezien andere (nog gênantere) ongemakken. Verzorgers die wekelijks informeren ‘of het zonnetje nog schijnt’ en een geriater die predikt ‘stilstand is vooruitgang’. Om dan nog maar niet te spreken van die ongelooflijke prietpraat in de koffie- en Tweede Kamer, waar wellicht in de toekomst betaald moet gaan worden voor een (dungesneden) plakje cake.  

Maar Hendrik Groen, díe probeert er het beste van te maken. Houdt hij in de koffiekamer zijn commentaar voor zich om de lieve vrede te bewaren, in zijn geheime dagboek doet hij zijn mening fijntjes uit de doeken. Niet gemeen, wél kritisch. Want ouwetjes hoeven hun waardigheid helemaal niet te verliezen. Waarom zou hij eigenlijk niet lekker in een scootmobiel kunnen rondscheuren? De directrice laat hij in het oog houden door een bevriende infiltrant. Is zij werkelijk bevoegd om een stokje te steken voor de uitjes die hij en zijn vrienden uit hun nieuwe club Omanido (Oud-maar-niet-dood)  organiseren? 

Hendrik & co. maken zich met hun acties niet erg geliefd in het tehuis… Wanneer zijn vriendin Eefje een beroerte krijgt, dringt het Leven zich toch weer op en ontpopt de recalcitrante Hendrik zich tot een hartverscheurend zorgzame mantelverzorger.

Een jaar lang (2013) hield “Hendrik Groen" elke dag zijn online dagboek bij. Vorig jaar werd het uitgeven als boek waarin ‘Geen zin is gelogen, maar niet elk woord waar is.’ Kolderiek (denk aan De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween), humoristisch, innemend, soms confronterend, maar bovenal bijzonder en onderhoudend met een licht maatschappijkritische ondertoon. Uiterst geschikt om op wat neerslachtige momenten er bij te pakken en even in te lezen: je voelt je direct weer beter.

ØØØØO

Auteur(s): Hendrik Groen 
Ondertitel: roman
NUR: Literaire roman, novelle 
ISBN: 9789029090643 (aangekondigd, verwacht feb 2015)
Gebonden, € 24,99, 560 pagina's, 2015
Uitgever: J.M. Meulenhoff
ISBN: 9789029089975
Paperback, € 18,99, 328 pagina's, 2014
Uitgever: J.M. Meulenhoff