Stof - Hugh Howey

Zelden boeken gelezen die zo tot de verbeelding spreken als de boeken van Hugh Howey. Zijn ooit als online blog begonnen Wool-serie (in het Nederlands gepubliceerd als de Silo-trilogie) is verslavend fascinerend en uitermate bevreemdend. Met een hoofd bárstensvol vragen was het nu gelukkig vrij kort wachten op de vertaling van het laatste deel, een kleine maand geleden: Stof.

Met zoveel onduidelijkheden vraag je je ongerust af (zeker bij het zien van dit dunnere deel) of al die vragen wel beantwoord gaan worden. Bij het haastig omslaan van de ene na de andere bladzijde neemt die bezorgdheid een steeds concretere vorm aan. Gaat het einde van de trilogie überhaupt wel bevallen?

Deel twee, Schakel, vormde als het ware een prequel op Silo, chronologisch eindigend waar dit eerste deel eveneens eindigde. Stof gaat verder vanaf dat moment en wel in sneltreinvaart. In de opstandige silo 18 is Juliette tot Burgemeester benoemd en daar gebruikt zij haar bevoegdheden om (omstreden) graafwerkzaamheden te verrichten. Ze graaft naar silo 17, de lang vergane silo waar enkele overlevenden -haar vrienden- zitten. In Silo 1 doet de door de Buitenlucht besmette Donald samen met zijn ontwaakte zus Charlotte ondertussen verwoede pogingen het ene doemscenario te voorkomen om vervolgens op een ander (wel gewenst) doemscenario af te stevenen.

Halverwege het boek gebeurt het schier ondenkbare. Even een ‘waarschuwing’ voor de al te zeer betrokken lezer; bereid je voor, néém even afstand (laat het boek een paar dagen liggen, ‘wen’ gewoon even aan deze onvoorziene plotwending. Heel begrijpelijk) Enige wrevel kan hierna de kop hebben opgestoken- Howey maakt het voor zichzelf wel heel lastig de verwachtingen van zijn lezers tegemoet te komen. Maar daar is het hem duidelijk niet om te doen en plot-technisch komt het dan ook uiteindelijk allemaal logisch uit. Na honderden jaren wordt het mysterie van de Buitenwereld onthuld, de overlevenden stappen naar buiten en zijn klaar voor een Nieuw Begin.

Op zich een prima afloop: alles klopt en is (min of meer) helder en aannemelijk. Een happy end, wat wil je nog meer? Nou, méér. Howey voelt kennelijk nattigheid en probeert zich in een nawoord te ‘verdedigen’. Zijn einde ís inderdaad geen einde, want eindes zijn momentopnames. Het is aan de lezer zelf te bedenken hoe het verdergaat. Ja ja.

Wat hier waarschijnlijk gebeurt is dat Howey zijn onwezenlijke wereld zó ver heeft doorgevoerd tot een zó danig hoog niveau dat het zo goed als onmogelijk is je neer te leggen bij een dergelijk banale uitkomst. Drie boeken lang leek hij naar een veelbelovende climax -de sleutel van het wurgende enigma, de clou van het zo zorgvuldig dichtgelaste plot!- toe te werken. En vervolgens pakt die climax op de een of andere manier als anti-climax uit. Tamelijk ontredderd sla je het boek ten slotte dicht.  

Had Howey het anders kunnen doen? Eigenlijk niet, gezien de manier waarop hij zijn epos schreef: steeds een hoofdstuk online zetten zonder tijdens het verdere verloop nog iets te kunnen veranderen. Zoals opgemerkt, plot-technisch zit het allemaal wel goed. Schrijven kán Howey. Alleen al het feit dat hij zulke sterke emoties teweeg brengt kan hij vet op zijn conto schrijven. En het einde van een goede serie geeft altíjd een dubbel gevoel, aangezien het een afscheid van fijn leesvoer inhoudt. Dus, nogmaals, wees als lezer gewaarschuwd (of wat terughoudender). Ga deze impressieve serie vooral lezen, maar –om in de sfeer van het boek te blijven- raak het perspectief niet kwijt...

ØØØOO

Auteur(s): Hugh Howey 
NUR: Science fiction 
ISBN: 9789021456676
Paperback, € 19,99, 304 pagina's, 2015
Uitgever: Q

Onyx (Boeken van het Begin deel 3) - John Stephens

Voor wie graag pas begint met het lezen van een serie als die compleet is (een erg praktisch voornemen, scheelt soms jaren frustratie), hier een belangwekkend startsein: John Stephens Boeken van het Begin is eindelijk áf! Twee jaar na het tweede deel (Robijn) verscheen onlangs Onyx, het derde en slotdeel van deze prachtige fantasyserie voor de jeugd.

Keurig in de lijn der verwachting valt de beurt aan de twaalfjarige Emma -de jongste telg van de Wibberly kinderen- om ‘haar’ boek te zoeken. Tamelijk tricky, aangezien hun aartsvijand Magnus Ominus ook op het boek aast. En als hij dit magische Boek van de Dood, de “Afrekening” genaamd, in handen krijgt zal hij de hele wereld kunnen overheersen.

De zaken staan er slecht voor, want de Magnus heeft de aanval op het magische rijkdom al geopend. Dwergen, elfen en reuzen trekken zich terug naar een laatste schuilplek en de volkeren moeten hun krachten bundelen (wat nog helemaal niet meevalt).

Tot overmaat van ramp heerst er onduidelijkheid over de Voorspelling, die niet compleet blijkt te zijn. Want hun rots in de branding en bondgenoot in de queeste professor Pym heeft namelijk een belangrijk ding níet verteld. Zodra de drie Boeken bijeengebracht zullen zijn moeten de kinderen sterven opdat het kwaad definitief verslagen wordt…

Onyx completeert de wereld van John Stephens in alle opzichten. Stephens schudt lekker bekende en nieuwe Fantasy-elementen op eigengereide wijze door elkaar. Het boek is weer een overweldigende golf van spannende gebeurtenissen. De beslissingen die Emma moet nemen zijn bepaald niet kinderachtig en wel de meest ingrijpende tot nu toe. Aan haar de keuze tussen leven en dood, tussen recht en onrecht- met het lot van haar broer en zus, zichzelf én van de hele wereld in haar handen. En zoals Emma zich voorhoudt: dat is niet niks voor een meisje van haar leeftijd. Jawel, de licht ironische ondertoon die in Robijn even ontbrak is terug. Het maakt Onyx plezierig lezen en tegelijkertijd ook weer wat jeugdiger.

Het einde is -zoals het hoort bij een fijne serie- jámmer. Maar wel een om tevreden mee te zijn. Al komt er een eind aan de magie (in het leven van Wibberly’s dan!), we weten vanaf nu mooi wel wat de Zin van het Leven is. En dat is ook niet niks. Zoetsappig? Nou néé.

ØØØØO























Auteur(s): John Stephens 
Ondertitel: De boeken van het Begin 3
NUR: Fictie 13-15jaar 
ISBN: 9789047516910
Gebonden, € 18,99, 400 pagina's, 2015
Uitgever: Van Goor

Zie Hebban Crimezone voor: Laat me niet alleen - Gilly Macmillan

Mijn recensie:
http://www.hebban.nl/recensies/gerry-hameetman-over-laat-me-niet-alleen

ØØØØO




















Auteur(s): Gilly Macmillan 
NUR: Literaire thriller 
ISBN: 9789026329463
Paperback, 491pp, € 19,99, 2015
Uitgever: Ambo|Anthos

Boek 1 van de Kronieken van de Zeven Eilanden: De heersers van Kir - Mariëtte Aerts

Onderstaande recensie is geschreven i.o.v. Hebban Science Fiction & Fantasy:
http://www.hebban.nl/recensies/gerry-hameetman-over-de-heersers-van-kir

ØØØØO

Auteur(s): Mariette Aerts 
Serie: De kronieken van de Zeven Eilanden
NUR: Fictie 13 
ISBN: 9789051163599
Paperback, € 15,95, 400 pagina's, 2014
Uitgever: De Vier Windstreken, Uitgeverij

De zomer hou je ook niet tegen - Dimitri Verhulst

Dimitri Verhulst zoekt de grenzen op van het sociaal acceptabele in De zomer hou je ook niet tegen, de novelle die hij schreef voor de Boekenweek 2015. Je moet er maar op komen, een zwaar gehandicapte jongen (gradatie: "kasplant") laten ontvoeren door een man die zo nodig zijn levensverhaal kwijt moet. Voor nog wat extra theatraliteit liefst bovenop een Franse berg.
In de Literatuur alles geoorloofd? Het zal een kwestie van smaak zijn, de sociaal inlevende geest wordt hier in ieder geval danig op de proef gesteld. De man neemt de tijd voor zijn relaas, blijft tegen de jongen aanpraten die toch boe noch bah kan zeggen. Luier verschonen kan even niet, hij moet maar zo lang teren op yoghurtdrankjes en gelukkig trekt zijn spastische aanval (na 24 uur géén medicijnen) vanzelf weer weg. Och, en een paar slokken wijn moet kunnen,
Ver- en doorbijten, naar het einde van dit geschenk dat naar een verdekte vorm van waanzin riekt (heel toepasselijk, gezien het thema van deze Boekenweek). De hele rit geen idee wat hier nu precies het púnt is van die Verhulst, wáár wil hij heen..? Het moet precies diezelfde sociaal gevoelige geest zijn die dat uiteindelijke punt van Verhulst ervaart als een kraan die abrupt open wordt gezet.
De onwil om 'mee te gaan' met Verhulst blijft, maar eerlijk is eerlijk, het komt wel aan. Een schizofreen oordeel bij onderstaande lezer dus, om in toepasselijke termen te blijven.

ØØØOO

Tijdens de Boekenweek van zaterdag 7 maart 2015 t/m zondag 15 maart 2015 cadeau van de boekhandel bij besteding vanaf E12.50 aan Nederlandstalige boeken.

Auteur(s): Dimitri Verhulst 
Uitgever: Stichting CPNB
Hardback, 96 pagina's, 2015

De boeken van Fitz en de Nar (I): De moordenaar van de Nar - Robin Hobb

Mensen die de drie trilogieën over de Zes Hertogdommen in de kast hebben staan prijken zullen (héél begrijpelijk) een rondedansje hebben gemaakt toen bleek dat Fitz en de Nar terug zouden komen in een nieuwe trilogie. Beetje met een dubbel gevoel misschien, want de verwachtingen erg hoog gespannen, maar hoe dan ook: méér magisch genieten van Hobbs heerlijke personages. Goed, het duurt even eer de oude Fitz (echt) terug is, bedaarde huisvader als die oude moordenaar geworden is. En het neemt helemaal zijn tijd voor de immer ongrijpbare Nar ten tonele verschijnt. Verwacht dan ook niet teveel actie in dit eerste deel. Het verhaal komt eigenlijk pas goed – maar dan ook wel echt góed- op gang in de laatste paar hoofdstukken die je vervolgens snakkend naar meer achterlaten. Hobb zet op haar zo kenmerkende wijze haar verhaal zorgvuldig en liefdevol uiteen, bouwt langzaam een nieuw, tot de verbeelding sprekend decor en introduceert met aandacht nieuwe personages. De moordenaar van de Nar is eigenlijk een wonderlijke mix van nieuwigheden en herinneringen. Nostalgisch en tegelijkertijd veelbelovend. Heel fijn is een belangrijk nieuw perspectief vanuit een personage die omwille van de plot hier beter niet nader genoemd kan worden. Haar beleving, haar onwetendheid van de geschiedenis van de oorlogen met het Vermogen, haalt de banden met dit verleden weer aan: geeft de lezer de gelegenheid zijn geheugen op te frissen. Daarnaast maakt dit het boek ook geschikt voor lezers die nog níet bekend zijn met de drie trilogieën. Bijgevolg is dat de vaart in het verhaal dus nog wat ver te zoeken is- tegelijkertijd raak je hier wel weer onherroepelijk betrokken bij Fitz en vele anderen. Na een betrekkelijk vreedzame periode zijn ze gedwongen een nieuwe weg in te slaan: het geslacht van de Witte Profeten wordt bedreigd. Alles wat Fitz en de Nar destijds hebben bereikt lijkt nu voor niets te zijn geweest. De oude instincten van Fitz worden zonder pardon weer opgerakeld, want wee je gebeente als iemand aan zijn geliefden komt… 

ØØØØO

Auteur(s): Robin Hobb 
Serie: De boeken van Fitz en de Nar
NUR: Fantasy 
ISBN: 9789024564842
Gebonden, € 24,95, 768 pagina's, 2014
Uitgever: Luitingh Sijthoff Fantasy

Weerwater - Renate Dorrestein

“Flessenpost” van Renate Dorrestein, afkomstig uit het parallelle bestaan waarin zij tijdens het creëren ervan –met waarschijnlijk gemengde gevoelens- getoefd heeft. Een fictieve toekomst: een mogelijk, maar in ieder geval zorgvuldig geconstrueerd toekomstbeeld, waarin Dorrestein met overduidelijk veel lol allerlei statistieken, feiten en actualiteiten door elkaar heeft geschud. En het weer perfect in elkaar legde tot een verwrongen plaatje.

Vier pagina’s slechts kost het haar om de gevolgen van het vergaan van de wereld te schetsen. Het acute verval van de mensheid – de Beschaving- behoeft bij haar niet veel meer woorden dan het melden van de gevolgen van de stroomuitval en de snel oprukkende natuur die de aftakeling in alle facetten van het menselijke milieu in werking zet. Meer hoeft ook niet. Iedereen die wel eens een post-apocalyptische roman heeft gelezen-of als film gezien- ‘kent’ het wel. Blasé? Niet echt. Als de Apocalyps direct om de hoek plaatsvindt, is de impact wel heel huiveringwekkend dichtbij en akelig herkenbaar.

De wereld is er dus niet meer. Niets bestaat nog, op Almere na, omgeven door een muur van allesvernietigende mist. Laat nou net Almere bij uitstek goed autarkisch blijken te kunnen functioneren. Met een sterke wil te overleven, want Almere is een ‘stoere stad’. Om met de woorden van de Wethouder van Culturele Zaken te spreken, degene die Renate als gastschrijver uitnodigde en haar na de ramp tot stadschroniqueur bombardeert. Op quasi-laconieke toon die wanhoop en waanzin op afstand moet houden schrijft Renate haar verslag.

Ironisch genoeg is het handjevol mannen dat in de plaatselijke gevangenis bewaard werd letterlijk van levensbelang voor de overlevenden die voor het merendeel uit vrouwen bestaan. Een dystopisch decor waartegen –weinig verrassend in een roman van Dorrestein- feministische standpunten prima worden weggezet. De ‘ex’- gedetineerden worden aangesteld als clanhoofden van de in het leven geroepen Naaste Families. En noodzakelijke sociale regeling, want niemand heeft nog bloedverwanten. Almere was immers een forensenstad: vandaar ook de afwezigheid van mannen en complete gezinnen op het moment van de ramp die zich overdag voltrok (Mooi voorbeeld van geniaal toegepaste gegevens)

Het gevolg is een nieuwe defecte maatschappij, met aan de ene kant een totaal gebrek aan privacy en aan de andere kant een verpletterend tekort aan intimiteit. De nieuwe leiding is totalitair en ondemocratisch, de clanhoofden zijn (natuurlijk) haantjes, machtsbelust en niet lang tevreden met hun bijkomende positie als ‘Almeerse dekhengsten’. Want baby’s moeten er komen. Een baby is het nieuwe symbool van de hoop. Een drogreden, overigens een van de velen waarmee Renate en de vijf of zes andere overlevenden die ze van nabij volgt mee klaar moeten zien te komen. De hoop slaat dramatisch om bij de komst van baby Ally (inderdaad, afgeleid van Almere) die een hysterie en stemmingmakerij binnen de wankele samenleving teweeg brengt die hen tot ver over de rand –of precieser: de mistwal- leidt. Waarna wellicht een níeuw Nieuw Begin aanvangt, zelfs al is het enkel in de vorm van definitieve acceptatie en berusting.

Het stadsbestuur had in 2014 geen betere gastschrijver dan Renate Dorrestein kunnen aanstellen om het nationaal verguisde Almere meer aanzien te geven. De inwoners kunnen zich niet anders dan buitengewoon verbonden en uitverkoren voelen na het lezen van Weerwater, trots op hun stad met al haar min- en pluspunten. In Almere heeft Dorrestijn het perfecte decor gevonden om een on-Hollands drama binnen de Nederlandse literatuur te kunnen schrijven zonder zich in onmogelijke bochten te moeten wringen voor geloofwaardigheid. Van de Fantasy-achtige naam Weerwater- gewóón de naam van het centrale stadsmeer- tot het chronische gebrek aan leesbrilletjes die haar professie in gevaar brengen aan toe- alles klopt. Dit is lezen met aan afgrijzen grenzende bewondering.

ØØØØØ

Auteur(s): Renate Dorrestein 
NUR: Literaire roman, novelle 
ISBN: 9789057597121 
Paperback, 299 pp, € 19,50, 2015
Uitgever: Podium 

Teatro Olimpico - Kees 't Hart

Verpest, misleid, verraden, afgezet en gebruikt. Woorden die je niet zo expliciet in deze roman vindt, maar die bij het lezen wel nagenoeg élke alinea (!) in gedachten oplichten als een neon rood knipperend alarm. Naïviteit ten top, bijna aandoenlijk als het niet zo verdraaid frustrerend was. Een bladzijde omslaan is niet hetzelfde als een bord voor de kop wegslaan, bovendien dient alweer de volgende tegenslag verwerkt te worden.

Ergens wel begrijpelijk dat (amateur)toneelschrijvers hun eersteling - vaak hun lievelingsgeesteskindje, betekenisvol als het in vele opzichten is-  koste wat kost op de planken willen brengen. En als het dan gaat om de eeuwenoude (oh zo delicate en dramaturgisch niet erg praktische) planken van het beroemde Teatrico Olimpico in Vicenza, heb je daar veel, héél erg veel voor over. En wil je daar wel wat alarmsignalen voor missen.

In de nieuwste roman van Kees 't Hart geven twee theatermakers uit Den Haag een verbijsterend 'scenario' van hoe een opvoering niet moet worden georganiseerd- achteraf bezien. De twee zijn hartstochtelijk 'fan' van Jean-Jacques Rousseau - en dan wel als banaal persoon, níet als de geïdealiseerde filosoof!- en hun toneelstuk Rousseau is tegendraads binnen de algemene canon van Rousseau-interpretaties, wars van alle geijkte kenmerken. Helaas, zo uitgesproken als hun overtuigingen zijn, zo slecht zijn ze er in het uitspreken ervan.

Wanneer Rousseau met middelmatig succes is opgevoerd in Nederland, worden ze gevraagd hun stuk op een Rousseau festival in Italië op te voeren. Een hartenwens ineens binnen handbereik. Maar van begin af aan lijkt de hele onderneming hun letterlijk uit handen genomen te worden. Taal en afstand ondermijnen alle praktische en financiële (bege)leiding. Alles moeten de twee zelf organiseren, vooral daar waar de middelen ontbreken. Een Italiaans acteur kiezen aan de hand van een foto. Zelf maar de vrachtwagen met het decor rijden (zonder Groot Rijbewijs). Slapen in de cabine, aangezien er geen onderkomen is geregeld. Eenmaal in Vicenza wil het de mannen echter ook maar niet lukken de regie -letterlijk en figuurlijk- terug in eigen handen te krijgen. Steeds meer de coulissen ingeduwd blijven ze toch onverwoestbaar optimistisch, niet van zin hun droom op te geven en zichzelf keer op keer voorhoudend dat het tij zal keren. Al heeft het 'soms' de schijn tegen, iedereen bedoelt het tenslotte in de grond van de zaak goed.

Alsof dát wat oplost. Dertigduizend euro armer zijn ze, wanneer het toneelstuk dat eigenlijk niet meer hun toneelstuk is twee keer is opgevoerd in het Teatro Olimpico. Maar nóg vol goede hoop dat ze gezien hun belangwekkende bijdrage aan Europees toneel achteraf nog in aanmerking komen voor toneelsubsidie. De roman Teatro Olimpico is hiervoor in feite het pleidooi. Eerlijk en ontstellend openhartig, zodanig dat het ongeloofwaardig neigt te klinken. Het is lachwekkend en schrijnend tegelijk hoe twee verblinde enthousiastelingen er klakkeloos vanuit gaan dat alles goed zal komen, wel goed móet komen. Paradoxaal, tot op het absurdistische af. Ironisch genoeg (en wat knap van 't Hart) precies wat onze theatermakers in wezen juist zo verfoeien, dit 'Theater' van het Absurde, boordevol verachtelijke evidenties c.q. aannames.

Kortom, een project dat op Beckett-iaanse wijze gedoemd is grandioos te mislukken. Dat geldt beslist niet voor deze roman van Kees 't Hart an sich, die terecht genomineerd staat op de longlist voor de Libris Literatuurprijs 2015.

ØØØØO




Auteur(s): Kees 't Hart
NUR: Literaire roman, novelle
ISBN: 9789021455990
Paperback, € 18,99, 221 pagina's, 2014
Uitgever: Querido

Pogingen iets van het leven te maken- Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar

Je zou er voor tekenen, net als Hendrik Groen in (redelijk) goede gezondheid en bij volle verstand een drieëntachtigjarige leeftijd bereiken. Hoewel…

Je staat wel frustrerend machteloos als je eenmaal in een verzorgingstehuis bent beland. Waar je afhankelijk bent van de beslissingen van een keiharde zakelijke directrice die met name de goede naam van het tehuis hoog lijkt te willen houden, en niet zozeer in het belang van de inwoners zelf. En waar je (dus) nog geen sneetje toast mag roosteren op je eigen kamer. Waar je lijdzaam moet toezien hoe je beste vriend een been verliest (slechte doorbloeding) en steeds meer medebewoners het hoofd moeten bieden tegen de sluipmoordenaar Alzheimer. Het ongemak moet verdragen van inlegkruisjes die helaas noodzakelijk zijn gezien andere (nog gênantere) ongemakken. Verzorgers die wekelijks informeren ‘of het zonnetje nog schijnt’ en een geriater die predikt ‘stilstand is vooruitgang’. Om dan nog maar niet te spreken van die ongelooflijke prietpraat in de koffie- en Tweede Kamer, waar wellicht in de toekomst betaald moet gaan worden voor een (dungesneden) plakje cake.  

Maar Hendrik Groen, díe probeert er het beste van te maken. Houdt hij in de koffiekamer zijn commentaar voor zich om de lieve vrede te bewaren, in zijn geheime dagboek doet hij zijn mening fijntjes uit de doeken. Niet gemeen, wél kritisch. Want ouwetjes hoeven hun waardigheid helemaal niet te verliezen. Waarom zou hij eigenlijk niet lekker in een scootmobiel kunnen rondscheuren? De directrice laat hij in het oog houden door een bevriende infiltrant. Is zij werkelijk bevoegd om een stokje te steken voor de uitjes die hij en zijn vrienden uit hun nieuwe club Omanido (Oud-maar-niet-dood)  organiseren? 

Hendrik & co. maken zich met hun acties niet erg geliefd in het tehuis… Wanneer zijn vriendin Eefje een beroerte krijgt, dringt het Leven zich toch weer op en ontpopt de recalcitrante Hendrik zich tot een hartverscheurend zorgzame mantelverzorger.

Een jaar lang (2013) hield “Hendrik Groen" elke dag zijn online dagboek bij. Vorig jaar werd het uitgeven als boek waarin ‘Geen zin is gelogen, maar niet elk woord waar is.’ Kolderiek (denk aan De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween), humoristisch, innemend, soms confronterend, maar bovenal bijzonder en onderhoudend met een licht maatschappijkritische ondertoon. Uiterst geschikt om op wat neerslachtige momenten er bij te pakken en even in te lezen: je voelt je direct weer beter.

ØØØØO

Auteur(s): Hendrik Groen 
Ondertitel: roman
NUR: Literaire roman, novelle 
ISBN: 9789029090643 (aangekondigd, verwacht feb 2015)
Gebonden, € 24,99, 560 pagina's, 2015
Uitgever: J.M. Meulenhoff
ISBN: 9789029089975
Paperback, € 18,99, 328 pagina's, 2014
Uitgever: J.M. Meulenhoff

Schakel - Hugh Howey

Met stip één van de meest fascinerende, sfeervolle en mysterieuze settings van alle boeken ooit gelezen: de spiraalvormige ondergrondse silo’s waarin de mens probeert te overleven nadat wereld onbewoonbaar is geworden. Met zijn kleine ruimtes, de tientallen trappen waarop het ‘dagelijks leven’ berust, de honderden mensen die eeuwenlang in onwetendheid al dan niet tevreden hun 'normale' leventje leiden terwijl hun pseudo-veiligheid langzaam aftakelt… Het is allemaal bijna niet voor te stellen, maar je wordt als het ware geabsorbeerd door Howey’s beklemmende verhaal, heerlijk huiverend af en toe, want gelukkig, met het dichtklappen van je boek keer je weer terug naar je eigen veilige en heel wat comfortabelere leven.

Het was even wachten na het eerste deel Silo (2013), maar onlangs verscheen dan het halsreikend naar uitgekeken tweede deel Schakel. Hoe fijn om nu al te weten dat het slotdeel Stof voor eind februari (aanstaande!) gepland staat, want Schakel is weer allejezus spannend. Knap hoe Howey het voor elkaar krijgt om heel wat kwartjes uit deel één op zijn plaats te laten vallen en tegelijkertijd dat eerie hoe-zit-dit-toch-in-vredesnaam-in-elkaar gevoel weet vast te houden. Goed, hij springt hier wel behoorlijk van de tak op de tak, van situaties in de ene silo naar de andere, met wederom een keur aan (nieuwe) personages, maar dat mag de pret niet drukken, want wie helemaal in het verhaal zit gaat daar eigenlijk automatisch in mee. De schemaatjes her in der in het boek zijn ook een grote hulp. Een boek om goed je hoofd erbij te houden qua complexiteit: zo worden er ook flinke tijdsprongen (denk in eeuwen) op verschillende locaties gemaakt en niet allemaal even synchroon.

Helemaal een feestje wordt het als je in de tweede helft van het boek op het punt belandt waar je opeens oude bekenden treft en de verhaallijn in Schakel herkenbaar wordt als het begín van die van Silo. En vervolgens vanuit een andere invalshoek ‘opnieuw’ verteld wordt. “The grand scheme behind it all” wordt langzaam helder, al blijft die ene grote vraag: wát is er toch precies bovengronds aan de hand? Hier nu meer onthullen over alle intriges, opstanden, drama’s en eindeloze raadsels in deze serie zou zonde én overbodig zijn. Dit zijn boeken om te ervaren. Je reinste suspense-experience!

ØØØØØ

Auteur(s): Hugh Howey 
NUR: Science fiction 
ISBN: 9789021456645 
Paperback, € 19,99, 416 pagina's, 2014
Uitgever: Q

Slaap zacht, Johnny Idaho - Auke Hulst

Slaap zacht, Johnny Idaho speelt zich voor een Nederlandse roman af in een nogal ongebruikelijke setting, in een ongebruikelijk tijdvak. In een nabije toekomst- niet nader genoemd, maar aan de hand van enkele aanwijzingen geschat zo rond 2057 – hebben de machthebbers en vermogenden de Archipel gecreëerd. Een kunstmatig eiland, naar paradijselijke maatstaven opgebouwd. Of te wel naar het onvermijdelijke goed-beter-best model, met als exquise topverblijf de Executive, alleen toegankelijk voor bevoegden en dus de allerrijksten. In Upside wordt gewerkt (denk aan Manhattan) en in Mid- en Downside wonen de mindergegoeden. Nog altijd beter dan buiten de Archipel, de rest van de aarde is immers zo goed als passé en enkel goed als afzetmarkt voor de high-technology waarin de Archipel floreert.

Precies het feit waar aan valt te twijfelen. De Archipel is feitelijk doorgeslagen in ieder technologisch opzicht: de menseigen gemakzucht wordt vergroot door fysieke hulp van robots (“Asimo’s”, aardig grapje natuurlijk naar de bedenker van onder andere de Wetten der Robotica) en op sociaal en maatschappelijk gebied is de Archipel niets anders dan een ‘ordinaire’ totalitaire staat. Iedereen is verplicht ten allen tijden zijn of haar weblenzen en weboortjes te dragen. Zo niet dan staat direct Good to Know You (oftewel de ‘Gedachtenpolitie’, om een term uit Orwells 1984 te gebruiken) voor de deur, om “je veiligheid te waarborgen”.

Tientallen illegale asielzoekers bereiken de Archipel via Downside, mede daardoor hevig verpauperend. Een van hen is de zogenaamde Johnny Idaho. Hij komt echter niet om zijn geluk te beproeven, maar is uit op wraak. Hoe diep die wraak zit blijkt wel wanneer hij een vinger afstaat (jawel, letterlijk). Zijn illegale – dus ongeregistreerde- vinger is namelijk goud waard in een wereld die draait om vingerafdrukken en de ruil met een wél geregistreerde vinger opent letterlijk deuren.

Ondertussen wordt de Hollandse zakenman en Executive Gerson zakelijk afgevoerd. Hij stond toch al op het punt alles te verliezen, aangezien een agressieve vorm van kanker zich als een soort betonrot in zijn lichaam manifesteert en de hele boel ondermijnt. Gerson investeert in een geheim project onder leiding van de jonge biologe Hatsu, die op het randje staat van een briljante wetenschappelijke ontdekking: het gen voor oneindige regeneratie, dús het Eeuwige Leven. Haar persoonlijke motieven vormen echter welbeschouwd eerder een flinke rem op het genezingsproces van Gerson, terwijl die van Johnny uiteindelijk optreden als een onvoorziene accelerator van Gersons ziekte.

In deze uitzonderlijke existentiële roman is eigenlijk de hamvraag welke daden –en zelfs daden in de dop: kéuzes- moreel juist of onjuist zijn. Op gegeven moment wijst de verzetsleider van de anti-techologiebeweging op een verraderlijke valkuil: iets (gaan) begrijpen, is er van gaan houden. Hij doelt daarmee op machines en met name de voortschrijdende technologie, maar dat gaat natuurlijk op in het algemeen. Dit maakt de grens tussen moreel en immoreel subjectief en dus lastig te duiden. Waar leg je hem precies? Een ding blijkt overduidelijk, de grens ligt voor iedereen anders. Een ieder moet kunnen leven met zichzelf, de mens is immers geen machine- vooralsnog. Het maakt dat Gerson, Hatsu en Johnny –en met hen iedereen om hen heen- eenzaam leven in hun eigen kleine universum. Daar nog eens extra diep ingeduwd door alle technologische middelen die ironisch genoeg de wereld niet vergroten, maar juist beperken. Wáár gaan we heen, mensen, vraag je je ineens af na het lezen van Slaap zacht, Johnny Idaho. Auteur Auke Hulst stemt tot nadenken.

ØØØØO

Auteur(s): Auke Hulst 
Ondertitel: roman
NUR: Literaire roman, novelle 
ISBN: 9789041424839 
Paperback, 389pp, € 19,99, 2015
Uitgever: Ambo|Anthos
ISBN: 9789049803636 
Paperback, € 17,95, 2015
Uitgever: Dwarsligger

De 5de golf - Rick Yancey

Eens een iets andere invalshoek binnen het dystopische Young Adult genre: de mensheid en zijn beschaving gaan eraan en wel door toedoen van buitenaardse wezens. Oftewel de "Anderen". Zo noemt Cassie hen, een zestienjarig meisje dat de eerste vier vernietigende aanvallen -'golven'- overleefde en nu te midden van alle puinhoop en ellende in haar uppie overgebleven is.
De hysterische paniek tijdens aankomst van de Anderen, een alles lamleggende elektronische schokgolf, een wereldwijde tsunami en een gruwelijk ebola-achtig virus vaagden de meeste mensen weg. En nu halen soldaten kinderen die overleefden op om ze 'veilig' te stellen. Maar hoe veilig zijn de bedoelingen met die kinderen eigenlijk? Ze worden tot genadeloze soldaten gedrild om te vechten tegen de Anderen... Cassies broertje Sammie is bruut van haar weggenomen en ondanks haar onmacht is zij vastbesloten zich met hem te herenigen. Nog vóór de definitieve infiltratie van de Anderen, die langzaam maar zeker de lichamen van de mensen overnemen: golf numero 5.
Tijdens haar gevaarlijke, onzekere onderneming leert Cassie dat de Anderen niet alleen haast onmogelijk van mensen zijn te onderscheiden, maar bovendien niet eens zo heel erg van mensen verschillen- in ieder geval niet allemáál. Aan het explosieve einde blijkt in welke mate de kinderen meedogenloos zijn misleid en het is maar de vraag in hoeverre zij op dit punt zijn ontkomen aan de greep van de Anderen.
Wordt vervolgd dus, deze donkere, beklemmende SF-thriller. In april 2015 zal het tweede deel - De oneindige zee- verschijnen, waarna te zijner tijd een derde en laatste deel moet volgen. En oh ja, in januari 2016 zal de verfilming van dit eerste boek - The 5th Wave - in de bioscopen gaan draaien. Dat belooft wat!

ØØØØO



















Auteur(s): Rick Yancey 
NUR: Fictie 15+ 
ISBN: 9789400502970 
Paperback, € 17,95, 336 pagina's, 2013
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers